برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٠١ - محتوا و فضيلت اين سوره

آيه را تلاوت مى‌كرد شديدا گريه مى‌نمود».

جايى كه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله با آن همه اخلاص و بندگى و آن همه خدمت به خلق و عبادت خالق از كار خود در برابر علم خدا ترسان باشد، حال ما و ديگران معلوم است.

(آيه ٦٢)- آرامش روح در سايه ايمان! چون در آيات گذشته قسمتهايى از حالات مشركان و افراد بى‌ايمان مطرح شده بود. از اين به بعد شرح حال مؤمنان مخلص و مجاهد و پرهيزكار كه درست در نقطه مقابل هستند بيان گرديده، آيه مى‌گويد: «آگاه باشيد كه اولياى خدا نه ترسى بر آنان است و نه غمى دارند» (أَلا إِنَّ أَوْلِياءَ اللَّهِ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ).

منظور غمهاى مادى و ترسهاى دنيوى است، و گر نه دوستان خدا وجودشان از خوف او مالامال است، ترس از عدم انجام وظايف و مسؤوليتها، و اندوه بر آنچه از موفقيتها از آنان فوت شده، كه اين ترس و اندوه جنبه معنوى دارد و مايه تكامل وجود انسان و ترقى اوست به عكس ترس و اندوه‌هاى مادى كه مايه انحطاط و تنزّل است.

اولياء خدا كسانى هستند، كه ميان آنان و خدا حائل و فاصله‌اى نيست، حجابها از قلبشان كنار رفته، و در پرتو نور معرفت و ايمان و عمل پاك، خدا را با چشم دل چنان مى‌بينند كه هيچ گونه شك و ترديدى به دلهايشان راه نمى‌يابد، و به خاطر همين آشنايى با خدا ماسواى خدا در نظرشان كوچك و كم ارزش و ناپايدار و بى‌مقدار است.

(آيه ٦٣)- اين آيه «اولياء خدا» را معرفى كرده، مى‌گويد: «آنها كسانى هستند كه ايمان آورده‌اند و بطور مداوم تقوا و پرهيزكارى را پيشه خود ساخته‌اند» (الَّذِينَ آمَنُوا وَ كانُوا يَتَّقُونَ).

(آيه ٦٤)- در اين آيه روى مسأله عدم وجود ترس و غم و وحشت در اولياى حق با اين عبارت تأكيد مى‌كند كه: «براى آنان در زندگى دنيا و در آخرت بشارت است» (لَهُمُ الْبُشْرى‌ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ فِي الْآخِرَةِ).