برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٧٥ - محتوا و فضيلت اين سوره

آنها را روشن مى‌سازد، در پرتو اين نور آن چنان روشن بينى پيدا مى‌كنند كه جار و جنجالهاى مكتبهاى مادى، و وسوسه‌هاى شيطانى، و زرق و برقهاى گناه، و زر و زور، فكر آنها را نمى‌دزدد، و از راه به بيراهه گام نمى‌نهند.

اين حال دنياى آنان و در جهان ديگر خداوند قصرهايى به آنها مى‌بخشد كه «از زير آنها در باغهاى بهشت نهرها جارى است» (تَجْرِي مِنْ تَحْتِهِمُ الْأَنْهارُ فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ).

(آيه ١٠)- آنها در محيطى مملو از صلح و صفا و عشق به پروردگار و انواع نعمتها به سر مى‌برند.

هر زمان كه جذبه ذات و صفات خدا وجودشان را روشن مى‌سازد «گفتار و دعاى آنها در بهشت اين است كه: پروردگارا! منزه و پاك از هر گونه عيب و نقصى» (دَعْواهُمْ فِيها سُبْحانَكَ اللَّهُمَّ).

و هر زمان به يكديگر مى‌رسند سخن از صلح و صفا مى‌گويند: «و تحيت آنها در آنجا سلام است» (وَ تَحِيَّتُهُمْ فِيها سَلامٌ).

و سر انجام هرگاه از نعمتهاى گوناگون خداوند در آنجا بهره مى‌گيرند به شكر پرداخته «و آخرين سخنشان اين است كه: حمد و سپاس مخصوص پروردگار عالميان است» (وَ آخِرُ دَعْواهُمْ أَنِ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ).

(آيه ١١)- انسانهاى خودرو! در اين آيه نيز همچنان سخن پيرامون مسأله پاداش و كيفر بدكاران است.

نخست مى‌گويد: «اگر خداوند مجازات مردم بدكار را سريعا و در اين جهان انجام دهد و همان گونه كه آنها در به دست آوردن نعمت و خير و نيكى عجله دارند، در مجازاتشان تعجيل كند، عمر همگى به پايان مى‌رسد و اثرى از آنها باقى نمى‌ماند» (وَ لَوْ يُعَجِّلُ اللَّهُ لِلنَّاسِ الشَّرَّ اسْتِعْجالَهُمْ بِالْخَيْرِ لَقُضِيَ إِلَيْهِمْ أَجَلُهُمْ).

ولى از آنجا كه لطف خداوند همه بندگان حتى بدكاران و كافران و مشركان را نيز شامل مى‌شود، در مجازاتشان عجله به خرج نمى‌دهد، شايد بيدار شوند و توبه‌