برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٦٨ - هر گونه پيوندى با دشمنان بايد قطع شود

و براى نجات شما، از چنگال ظلم و ستم و گناه و بدبختى است.

(آيه ١٢٩)- در اين آيه كه آخرين آيه سوره توبه است، پيامبر صلّى اللّه عليه و آله را دلدارى مى‌دهد كه از سركشيها و عصيانهاى مردم، دلسرد و نگران نشود، مى‌گويد: «اگر آنها روى از حق بگردانند (نگران نباش و) بگو: خداوند براى من كافى است» چرا كه او بر هر چيزى تواناست‌ (فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُلْ حَسْبِيَ اللَّهُ).

«همان خداوندى كه هيچ معبودى جز او نيست» و بنابراين تنها پناهگاه اوست‌ (لا إِلهَ إِلَّا هُوَ).

آرى «من تنها بر چنين معبودى تكيه كرده‌ام، و به او دلبسته‌ام و كارهايم را به او واگذارده‌ام» (عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ).

«و او پروردگار عرش بزرگ است» (وَ هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ).

جايى كه عرش و عالم بالا و جهان ماوراء طبيعت با آن همه عظمتى كه دارد، در قبضه قدرت او، و تحت حمايت و كفالت اوست، چگونه مرا تنها مى‌گذارد و در برابر دشمن يارى نمى‌كند؟ مگر قدرتى در برابر قدرتش تاب مقاومت دارد؟ و يا رحمت و عطوفتى بالاتر از رحمت و عطوفت او تصور مى‌شود؟

«پايان سوره توبه»