برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠١ - ٢- بشارت ظهور پيامبر در كتب عهدين

مى‌خوانيم: عده‌اى از يهود نزد پيامبر صلّى اللّه عليه و آله آمدند و گفتند: اى محمد تويى كه گمان مى‌برى فرستاده خدايى و همانند موسى (ع) بر تو وحى فرستاده مى‌شود؟! پيامبر صلّى اللّه عليه و آله كمى سكوت كرد، سپس فرمود: آرى منم سيّد فرزندان آدم و به اين افتخار نمى‌كنم، من خاتم پيامبران و پيشواى پرهيزكاران و فرستاده پروردگار جهانيانم.

آنها سؤال كردند به سوى چه كسى؟ به سوى عرب يا عجم يا ما؟

خداوند آيه مورد بحث را نازل كرد، و رسالت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله را به تمام جهانيان با صراحت در ضمن آن شرح داد.

نخست به پيامبر صلّى اللّه عليه و آله دستور مى‌دهد: «بگو: اى مردم! من فرستاده خدا به سوى همه شما هستم» (قُلْ يا أَيُّهَا النَّاسُ إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ إِلَيْكُمْ جَمِيعاً).

اين آيه همانند آيات بسيار ديگرى از قرآن مجيد، دليل روشنى بر جهانى بودن دعوت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله است.

سپس خدايى را كه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله به سوى او دعوت مى‌كند با سه صفت معرفى مى‌كند: «خداوندى كه حكومت آسمانها و زمين از آن اوست» (الَّذِي لَهُ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ).

خداوندى كه «معبودى شايسته پرستش، جز او وجود ندارد» (لا إِلهَ إِلَّا هُوَ).

خداوندى كه «زنده مى‌كند و مى‌ميراند» و نظام حيات و مرگ به فرمان اوست‌ (يُحيِي وَ يُمِيتُ).

و در پايان از همه مردم جهان دعوت مى‌كند كه «به خدا و فرستاده او پيامبر درس نخوانده و قيام كننده از ميان توده‌هاى جمعيت، ايمان بياوريد» (فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ النَّبِيِّ الْأُمِّيِّ).

«پيامبرى كه (تنها ديگران را دعوت به اين حقايق نمى‌كند، بلكه در درجه اول خودش به آنچه مى‌گويد، يعنى) به خدا و سخنان او ايمان دارد» (الَّذِي يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ كَلِماتِهِ).

نه تنها آياتى را كه بر خودش نازل شده مى‌پذيرد، بلكه تمام كتب راستين‌