٤٠٤٥.امام على عليه السلام : پيامبر صلى الله عليه و آله در شب معراج از پروردگار پاكش پرسيد:... اى پروردگار من! اهل دنيا چه كسى است و اهل آخرت كيست؟ فرمود: «اهل دنيا ، كسى است كه خوراك و خنده و خواب و خشمش بسيار است؛ خشنودى اش اندك است؛ نه از كسى كه به وى بدى كرده است ، پوزش مى طلبد و نه پوزش كسى را كه از او پوزش مى طلبد، مى پذيرد؛ در طاعت ، تنبل است، و در معصيت ، گستاخ؛ آرزويش دور و دراز است و اجلش نزديك؛ از نفْس خويش حساب نمى كشد؛ كم خير است و پُرگو ؛ كم ترس [از خدا ]است؛ و هنگام غذا خوردن ، بسيار شاد است. اهل دنيا در هنگام آسايش ، سپاس گزار نيستند و هنگام بلا (سختى) شكيبا نيستند؛ بسيارِ مردم ، در نظر آنان اندك است؛ خويشتن را به كارهاى ناكرده مى ستايند و ادّعاى چيزهايى را مى كنند كه ندارند و از چيزهايى سخن مى گويند كه آرزو دارند و بدى هاى مردم را مى گويند و خوبى هاى آنان را پوشيده مى دارند». پيامبر صلى الله عليه و آله گفت: اى پروردگار من! همه اين عيب ها ، در اهل دنياست؟! [فرمود:] «اى احمد! در اهل دنيا ، نادانى و كم بخردى هاى بسيار است : در برابر كسى كه از او دانش مى آموزند ، فروتنى نمى كنند و خويشتن را عاقل مى پندارند ؛ در حالى كه به نزد فهميدگان ، مردمانى كم خِردند».