٤٥٨٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : چون روز قيامت فرا رسد ، خداوند ، همه نيكوكاران را در يك جا جمع مى كند و مى فرمايد : «اين، كار شايسته (معروف) شماست كه قبول كرده ام . آن را بگيريد» . مى گويند : خداى ما ، سرور ما! با آن، چه كنيم ، كه تو از ما به آن شايسته ترى ؟ خودت آن را بگير. خداوند عز و جل مى فرمايد : «من با آن، چه كنم؟ منى كه به معروف شناخته شده ام ؟! شما آن را برگيريد و به گناهْ آلودگان ببخشيد» . همانا انسانْ دوستش را ديدار مى كند كه كوهى از گناه بر دوش دارد. پس بخشى از معروفِ خود را به او مى بخشد و او به سبب همان ، وارد بهشت مى شود.

٤٥٨٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ خطاب به على عليه السلام ـ: اى على! عمل شايسته (معروف) را از مهربانان امّتم بجوييد تا در پناه آنان زندگى كنيد ، و آن را از سنگ دلان مجوييد ؛ چرا كه بر آنان لعنت فرود مى آيد . اى على! خداى متعال ، معروف را آفريد و براى آن ، اهلى آفريد و آن را براى آنان محبوب ساخت و كارهاى نيكشان را در نظرشان محبوب ساخت و جويندگان معروف را به سمت آنان روانه كرد ؛ همان گونه كه آب را در زمين خشك شوره زار ، جارى ساخت تا به سبب آن ، [زمينِ خشك] زنده شود و بدين سبب، ساكنان آن زمين نيز حيات يابند . اى على! اهل معروف در دنيا ، در آخرت هم اهل معروف اند .

٤٥٨٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند متعال به ذو القَرنَين وحى كرد كه : «به عزّت و جلالم سوگند ، هيچ آفريده اى را نيافريدم كه نزد من ، محبوب تر از عمل شايسته (معروف) باشد ، و براى آن نشانه اى قرار خواهم داد: هر كس را ديدى كه عمل شايسته را در نظرش محبوب ساخته ام و نيز نيكى جستن از او را براى مردم، محبوب ساخته ام ، پس او را دوست بدار و با او دوستى كن ؛ چرا كه من دوستش دارم و او را به دوستى برگزيده ام ؛ و هر كس را ديدى كه عمل شايسته را در نظرش ناخوشايند ساخته ام و مردم را از نيكى جستن از او، بى رغبت كرده ام ، پس تو نيز او را دشمن بدار و با او پيمان دوستى مبند ؛ چرا كه او از بدترينْ آفريده هاى من است» .