٤١٨٥.عوالى اللآلى ـ به نقل از ابو لُبَيد ـ: از ابن مالك سؤال شد : آيا شماها در زمان پيامبر صلى الله عليه و آله بر سر چيزى مسابقه مى داديد؟ گفت : بله . پيامبر خدا ، اسب خود را به عنوان جايزه تعيين كرد و [خودش] در مسابقه برنده شد و از اين كار ، خشنود گشت .

٤١٨٦.السنن الكبرى ـ به نقل از حسن [بصرى] ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله به على عليه السلام فرمود : «اى على! اجراى اين مسابقه را در ميان مردم ، بر عهده تو نهادم» . على عليه السلام ، بيرون آمد و سُراقة بن مالك را فرا خواند و گفت : «اى سراقه! آنچه را پيامبر صلى الله عليه و آله در كار اجراى مسابقه بر گردنم نهاد ، بر گردن تو نهادم . پس ، هر گاه به محلّ حركت اسب ها (نقطه آغاز مسابقه) رسيدى ، اسب ها را به صف كن و فرياد بر آور : آيا كسى هست كه اسب خود را لجام نزده باشد ، يا كودكى به همراه داشته باشد و يا اسب خود را زين نكرده باشد؟ [١] اگر كسى پاسخ نداد ، سه بار تكبير بگو و با تكبير سوم ، فرمان حركت بده . خداوند ، هر كه را بخواهد ، پيروز مى گرداند» . على عليه السلام ، خود ، در نقطه پايان مسابقه مى نشست و خطّى مى كشيد و دو مرد را رو در رو در دو طرف خط مى نشاند ، به گونه اى كه خط ، رو به روى انگشت شَست پاى آنان باشد و اسب ها از ميان دو نفر عبور كنند ، و به آن دو مرد مى فرمود : «اگر يكى از اسب ها يا دو گوش يا يك گوش و يا افسار از خط گذشت ، آن را برنده بدانيد و جايزه را به [سواركارِ] آن بدهيد و اگر ترديد داشتيد ، هر دو را برنده بدانيد و جايزه را تقسيم كنيد ، و اگر دو اسب با هم به خط رسيدند ، كوچك تر بودن اسب را ملاك [پيروزى] قرار دهيد . و [بدانيد كه] در اسلام ، جَلَب (آزار دادن اسب و فرياد زدن بر سرِ اسب به جهت افزودن بر سرعتش) و جَنَب (اسبِ يدك به همراه داشتن كه در نيمه راه مسابقه ، از آن استفاده كنند) و شِغار (كمك كردن به يكى از مسابقه دهندگان) ، منع شده است» .

[١] اين پرسش ها براى اطمينان از آمادگى مسابقه دهندگان بوده است . م .