٤٨٢٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر گاه مؤمنْ بيمار شد و سپس خدا او را عافيت بخشيد، آن ، كفّاره گناهان گذشته اش و عبرت براى آينده اش خواهد بود ؛ ولى هر گاه منافقْ مريض شد و سپس عافيت يافت، به شترى مى ماند كه صاحبش او را بسته و سپس رهايش كرده است ، كه نمى داند چرا او را بستند و چرا رهايش كردند .

٤٨٢٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند ، هر كسى را به بلايى در جسمش گرفتار سازد، همان ، گناهان او را مى ريزد .

٤٨٢٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر گاه كسى را ديديد كه خداوند به نادارى و بيمارى گرفتارش ساخته، [بدانيد كه] خداى متعال مى خواهد او را پاك نمايد.

٤٨٢٨.صحيح مسلم ـ به نقل از ابو هريره ـ: وقتى [اين آيه] نازل شد: «هر كس بدى كند، در برابر آن ، كيفر مى بيند» ، به مسلمانان ، گرفتارى هاى سختى رسيد . پيامبر خدا فرمود: «به همديگر ، نزديك شويد و محكم باشيد ، كه در هر آنچه مسلمان بِدان گرفتار شود ، كفّاره اى است ، حتّى در بدبختى اى كه برايش پيش مى آيد، يا خارى كه به تنش فرو مى رود» .

٤٨٢٩.صحيح البخارى ـ به نقل از عبد اللّه بن مسعود ـ: حضور پيامبر خدا رسيدم ، در حالى كه درد و تب شديدى داشت . ايشان را با دستم لمس كردم و گفتم : اى پيامبر خدا! تب شديدى دارى! پيامبر خدا فرمود: «آرى. تب من ، برابر تب دو مرد از شماست» . گفتم : يعنى براى تو ، دو پاداش است؟ پيامبر خدا فرمود: «آرى» و سپس فرمود: «به هيچ مسلمانى ، آزار و بيمارى و غير آن نمى رسد، جز اين كه خداوند به خاطر آنها ، بدى هاى او را مى ريزد ، چنان كه درخت ، برگ هايش را مى ريزد» .