٤٠٣١.مسند ابن حنبل ـ به نقل از ابو هُرَيره ـ: شنيدم كه پيامبر خدا به ثَوبان مى فرمايد: «چگونه اى تو ـ اى ثوبان! ـ ، آن گاه كه امّت ها بر ضدّ شما گِرد آيند ، آن سان كه شما بر گرد ظرف غذا گِرد مى آييد تا از آن به نوايى برسيد؟» . ثوبان گفت: پدر و مادرم به فدايت ، اى پيامبر خدا! آيا از اندك بودن ماست؟ فرمود: «نه . در آن روز ، شما پرشماريد؛ امّا در دل هايتان ضعف افكنده مى شود». گفتند : [مقصودتان از] ضعف چيست ، اى پيامبر خدا؟ فرمود: «علاقه مندى شما به دنيا و بيزارى تان از جهاد».

م ـ فقرِ دنيا و آخرت

٤٠٣٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كس در شب و روز ، بزرگ ترين دغدغه اش دنيا باشد ، خداوند متعال، فقر را پيش چشمان او مى نهد [تا همواره احساس فقر كند] و امورش را پريشان مى سازد، و از دنيا جز به آنچه برايش قسمت شده، نمى رسد.

٤٠٣٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كه دغدغه اش دنيا باشد ، خداوند، فقر را پيش چشمان او مى نهد و آرامش [خاطر ]او را پريشان مى سازد و از دنيا، جز آنچه برايش مقدّر شده ، به او نمى رسد.

٤٠٣٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كس در حالى صبح كند كه بزرگ ترين دغدغه اش دنيا باشد ، نزد خداوند، منزلتى ندارد و خداوند ، چهار چيز را پيوسته در دلش قرار مى دهد: اندوهى كه هرگز از او جدا نمى شود؛ گرفتارى اى كه هرگز از آن خلاصى نمى يابد؛ فقرى كه هرگز به توانگرى نمى انجامد؛ و آرزويى كه هرگز به پايان نمى رسد.