٤٥٢٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : فرشتگان مى گويند : پروردگارا! دنيا را از بنده مؤمن خود ، باز مى دارى و او را در معرض بلا قرار مى دهى ، در حالى كه او به تو ايمان آورده است . مى فرمايد: «پرده از روى پاداش او برداريد» . فرشتگان ، وقتى پاداش او را ديدند، مى گويند : پروردگارا! آنچه در دنيا بدو رسيده ، زيانى به او نمى رساند. فرشتگان مى گويند : پروردگارا! براى بنده كافرت در دنيا فراوانى قرار مى دهى و بلا را از او باز مى دارى ، در حالى كه او به تو كفر ورزيده است . مى فرمايد: «پرده از كيفرش برداريد» . [فرشتگان ،] وقتى كيفر او را ديدند، مى گويند : پروردگارا! آنچه در دنيا بدو رسيده ، سودى برايش ندارد .

٤٥٢٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : روز رستاخيز ، مرفّه ترين كافر دنيا را مى آورند و گفته مى شود: «او را در آتش دوزخ فرو ببريد» و او در آن فرو برده مى شود . سپس به او گفته مى شود: «اى فلانى! آيا هرگز به تو نعمتى رسيده است؟» . مى گويد: نه ، هرگز به من نعمتى نرسيده است . آن گاه زيانبارترين و گرفتارترين مؤمن را مى آورند . گفته مى شود: «او را در بهشت ، فرو ببريد» و او در آن فرو برده مى شود. آن گاه به او گفته مى شود: «اى فلانى! آيا هرگز به تو زيان و بلايى رسيده است؟» . مى گويد: نه، هرگز به من زيان و بلايى نرسيده است .

٤٥٢٨.صحيح البخارى ـ به نقل از حذيفة بن يمان ـ: مردم در باره خير ، از پيامبر خدا مى پرسيدند ؛ ولى من از ايشان ـ از ترس اين كه شر ، مرا دريابد ـ در باره شر مى پرسيدم . گفتم : اى پيامبر خدا! ما در نادانى و شر بوديم كه خداوند ، اين خير (اسلام) را براى ما آورد. آيا پس از اين خير، شرّى هست؟ فرمود: «آرى» . گفتم : آيا پس آن شر ، خيرى هست؟ فرمود: «آرى، و در آن ، بلوايى خواهد بود» . گفتم : بلوايش چيست؟ فرمود: «گروهى ، به راهى غير از راه هدايت من مى روند و تو از آنان ، معروف و منكرى مى بينى». گفتم : آيا پس از آن خير، شرّى خواهد بود؟ فرمود: «آرى ؛ كسانى هستند كه به سوى درهاى جهنّم فرا مى خوانند . هر كس آنان را اجابت كند، او را در آن مى افكنند» . گفتم : اى پيامبر خدا! آنان را براى ما توصيف كن . فرمود: «آنان شبيه مايند و به زبان ما سخن مى گويند» . گفتم : اگر آنان را ديدم ، چه كنم؟ فرمود: «همراه جماعت مسلمانان و امامشان باش» . گفتم : اگر جماعت و امامى نداشتند [ ، چه كنم]؟ فرمود: «از همه آن فرقه ها دورى كن ، هر چند [مجبور باشى از گرسنگى،] ريشه درخت را به دندان بكشى ، تا اين كه مرگ ، تو را دريابد و تو در آن حال باشى» .