٤٨٤٥.امام صادق عليه السلام : از پيامبر صلى الله عليه و آله پرسيدند: گرفتارترينْ مردم در دنيا ، كيان اند؟ فرمود: «پيامبران، سپس برترين هاى پس از آنان و [سپس ]برترين هاى پس از آنان . مؤمن به اندازه ايمان و نيكى عمل هايش، مبتلا مى گردد. پس هر كس ايمانش كامل و عملش نيكو باشد، گرفتارى اش بيشتر، و هر كس ايمانش ناقص و عملش اندك باشد، گرفتارى اش اندك خواهد بود».

٤٨٤٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بيش از آنچه خانواده بيمار ، او را از غذاها[ى زيانبار] پرهيز مى دهند ، خداوند متعال ، مؤمن را از [آلودگى به] دنيا پرهيز مى دهد . همچنين نوازش خداوند عز و جل به مؤمن با گرفتار كردن، از نوازش پدر به فرزندش با خيرخواهى ، شديدتر است.

٤٨٤٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : رگى از مؤمن نمى زند ، جز اين كه خداوند در برابر آن، گناهى را از او مى ريزد و برايش ثوابى مى نويسد و او را درجه اى بالا مى برد.

٤٨٤٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : انسان [گاه] ، درجه عالى در بهشت دارد كه جز در سايه برخى از گرفتارى هايى كه به او مى رسند، بِدان نايل نمى شود. چنانچه مرگ او فرا رسد و او به آن درجه نرسيده باشد، مرگ، چنان بر او سخت گرفته مى شود تا به آن درجه دست يابد.

٤٨٤٩.عدّة الداعى: پيامبر خدا فرمود: «در بهشت، جايگاه هايى هست كه بندگان با عمل هايشان بِدانها نمى رسند. آن جايگاه ها، آويزى [نگه دارنده] از بالا و پايه اى از پايين ندارند». گفته شد: اى پيامبر خدا! صاحبان آن منازل، كيان اند؟ فرمود: «آنان، گرفتاران و اندوهناكان اند».

٤٨٥٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداى متعال براى بنده در بهشت ، درجه اى بلند مقرّر كرده كه عمل او به آن نمى رسد. پس پيوسته گرفتار بلا مى شود تا بِدان برسد.

٤٨٥١.مسند ابن حنبل ـ به نقل از عبد الرحمان بن شيبه ـ: عايشه [به من] خبر داد كه پيامبر خدا بيمار شد و شروع كرد به ناله كردن و به خود پيچيدن. عايشه [به پيامبر صلى الله عليه و آله ] گفت: اگر بعضى از ما اين كار را مى كرد، بر او خشم مى گرفتى. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «بر نيكوكاران، سخت گرفته مى شود و به مؤمن، هيچ آسيبى (از رفتن خار در تنش گرفته تا بالاتر از آن) نمى رسد، جز اين كه با آن، گناهى از او ريخته مى شود و با آن، يك درجه بالا مى رود».