٤٢١١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ از سخنرانى ايشان در حَجَّةُ الوداع ـ: شگفتا از آن مردمى كه دارايى هايشان، سرگرمشان ساخته است و آرزوهايشان ، دراز است و عمرهايشان ، كوتاه ؛ به زيستن در جوار پروردگارشان چشم دوخته اند ، حال آن كه بدين آرزو نمى رسند ، مگر با عمل، و عمل انجام نمى گيرد ، مگر با خِرد.

٤٢١٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در دعاى «اسماى حُسنا» ـ: اين دو دست من ـ اى سروَر و اى مولاى من! ـ به سوى تو بلند شده است و تكيه ام به توست و از كردارهاى بد و رفتارهاى زشت خويش و آرزوهاى دور و درازم ، به درگاه تو توبه آورده ام.

٤٢١٣.المعجم الكبير ـ به نقل از اُمّ وليد، دختر عمر ـ: يك روز عصر ، پيامبر خدا بيرون آمد و فرمود: «اى مردم! آيا شرم نمى كنيد؟» . گفتند : از چه ، اى پيامبر خدا؟! فرمود: «گِرد مى آوريد چيزى را كه نمى خوريد و مى سازيد آنچه را در آن سكونت نمى كنيد و آرزو مى كنيد آنچه را كه به آن نمى رسيد. آيا از اين كارها شرم نمى كنيد؟!» .

٤٢١٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در سفارش به ابو ذر ـ: اى ابو ذر! از به فردا افكندن آرزويت بپرهيز؛ زيرا تو در امروزِ خويش هستى ، نه در فردا . پس اگر فردايى برايت بود ، در آن فردا نيز چنان خواهى بود كه امروز هستى و اگر فردايى برايت نبود ، افسوس نخواهى خورد كه امروز ، كوتاهى كرده اى .