٣٩٧٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هان! دنيا، شيرين و خوش است . پس، اى بسا كسى كه از مال خدا و پيامبر او خود را غرق دنيا مى كند ، امّا در روز قيامت ، او را جز آتش نيست.

٣٩٧٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : دنيا، شيرين و خوش است. پس ، هر كه به چيزى از دنيا از راه حلال دست يابد، خداوند در آن به او بركت مى دهد، و اى بسا تصرّف كننده اى در مال خدا و مال پيامبر او كه در روز قيامت ، برايش آتش است.

٣٩٨٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : دنيا، شيرين و خوش است. خداوند ، شما را در آن جانشين قرار داده است تا ببيند كه چگونه عمل مى كنيد. پس، از دنيا[زدگى] و زن[بارگى ]پروا كنيد.

٣٩٨١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : دنيا، شيرين و خوش است. پس، هر كه در آن تقوا پيشه كند و كار شايسته انجام دهد[ ، رستگار مى گردد]؛ وگرنه ، همانند كسى خواهد بود كه مى خورد و سير نمى شود. پس، دورى مردم [از دنيا و سير شدن از آن ،] چون دورىِ دو ستاره اى است كه يكى از شرق طلوع مى كند و [در همان زمان ، ]ديگرى در مغرب ، غروب مى كند. [١]

٣٩٨٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : من از آزمايش در رفاه ، براى شما بيشتر مى ترسم تا آزمايش در سختى. شما به آزمايش در سختى آزموده شديد و صبر كرديد ؛ امّا دنيا، خوش و شيرين است.

٣٩٨٣.صحيح البخارى ـ به نقل از ابو سعيد خُدرى ـ: پيامبر خدا بر منبر ايستاد و فرمود: «ترس من براى شما بعد از رفتنم ، باز شدنِ درِ بركت هاى زمين به روى شماست». سپس از ناز و نعمت هاى دنيا ياد كرد و يكى پس از ديگرى ، آنها را برشمرد. مردى برخاست و گفت: اى پيامبر خدا! آيا خير (مال و ثروت دنيا) ، شر مى آورد؟ پيامبر صلى الله عليه و آله پاسخش را نداد. گفتيم: «دارد به او وحى مى شود» و مردم ، چنان آرام گرفتند كه گويى پرنده روى سر آنان نشسته است (كوچك ترين تكانى نمى خوردند). سپس پيامبر صلى الله عليه و آله صورتش را كه خيس عرق شده بود، با دست ، پاك كرد و سه بار فرمود: «كجاست آن پرسنده؟ آيا آن ، خير است؟! خير ، جز خير نمى آورد. علف هايى كه در بهار مى رويند ، [خورنده خويش را] مى كُشند يا تا آستانه كُشته شدن مى برند ، مگر آن حيوانى را كه خاشاك بخورد. چنين حيوانى مى خورَد تا آن كه معده اش پُر مى شود و سپس در آفتاب ، دراز مى كشد و بعد ، ريقى مى زند و ادرارى مى كند و دوباره مى چرد. اين مال و ثروت [دنيا]، دل پذير و شيرين است و براى مسلمانى كه به اندازه حقّ خود از آن برگيرد و آن را در راه خدا و براى يتيمان و مستمندان خرج كند ، نيكو رفيقى است ؛ امّا كسى كه بيش از حقّش از آن برگيرد ، همانند خورنده اى سيرى ناپذير است، و آن مال [كه به ناحق برداشته شده ، ]در روز قيامت ، عليه او گواهى مى دهد».

[١] مراد امام از «دورىِ دو ستاره اى كه...» ، ستاره هايى است كه منزلگاه هاى ماه اند، همان گونه كه خداوند فرموده است: «براى ماه، منزلگاه هايى مقدّر كرديم» (يس: آيه ٣٩) . اين، همان است كه انواء (٢٨ منزلى كه ماه هر شب در يكى از آنها قرار مى گيرد) نام گرفته است. هريكى از آن دو ستاره، صبحگاهان غروب نمى كند، مگر اين كه ستاره ديگر در مشرق طلوع مى كند. اين دو ، نه به همديگر مى رسند و نه نزديك مى شوند. چنين است اختلاف احوال اهل دنيا در برخوردارى و درآمدهايشان كه به هم نزديك نمى شوند ؛ غالب و مغلوب، برخوردار و محروم، آسوده و گرفتار و امثال اينها.