٤٣٣٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كس فرزند پسرى يافت و از روى علاقه به من و براى تبرّك جستن به نامم ، او را «محمّد» ناميد، او و فرزندش در بهشت خواهند بود.

٤٣٣٨.امام على عليه السلام ـ در خطبه اى كه نعمت وجود پيامبر خدا را بيان مى ف: به جايگاه هاى نعمت هاى خدا بر آنان، بنگريد ، آن گاه كه پيامبرى به سويشان فرستاد و با آيين او، پيمان اطاعتشان را استوار ساخت و با دعوت او، اُلفتشان را فراهم آورد و اين كه چگونه نعمت، بال كرامت خود را بر سرِ آنان گشود و جويبارهاى بهره مندى را به سوى آنان ، روان ساخت و آيين، آنان را بر سر سفره بركتش به هم پيوند داد ، تا آن كه غرق در نعمت ها و برخوردار از طراوت زندگى شدند . كارها ، آنان را در سايه حكومتى مقتدر نشانيد و حالِ ايشان، آنان را در پناه عزّتى چيره، پناه داد و امورشان در قلّه حكومتى استوار ، به آنان روى آورد . پس حكمران بر مردم و پادشاه سرزمين ها شدند . [ آنان،] مالك امور كسانى شدند كه پيش تر، بر ايشان حكومت مى كردند و احكام را در ميان كسانى اجرا كردند كه پيش تر، آنان در ميان ايشان اجرا مى كردند . كسى قدرت در هم شكستن نيروى آنان را نداشت و هيچ كس ، خيال مبارزه با آنان را در سر نمى پرورانْد . [١]

٤٣٣٩.امام باقر عليه السلام ـ در توصيف پيامبر خدا ـ: بركتى [بزرگ] بود . با كسى سخن نمى گفت، مگر آن كه از ايشان مى پذيرفت.

٤٣٤٠.امام باقر عليه السلام ـ در توصيف پيامبر خدا ـ: يادش نيكو و نامش مبارك بود . محمّد صلى الله عليه و آله برگزيده پسنديده، پيامبر و فرستاده درس ناخوانده از سوى خداوند بود .

[١] . گفتنى است كه دو جمله اخير ، مفهوم كنايى متن عربى است و ترجمه الفاظ نيست .