تحكيم خانواده از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٥٧ - حديث

حديث‌

٤٠٠. امام على عليه السلام: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله پس از آن كه از جانب خداوندگارش به او نويد بهشت داده شده بود، باز [در نماز و عبادت‌] خود را به رنج مى‌افكنْد؛ چرا كه خداوند عز و جلبه او فرموده بود: «خانواده خود را به نماز فرمان ده و خود بر آن، پاى بفشار ...». از اين رو، پيامبر صلى الله عليه و آله خانواده‌اش را به نماز خواندن فرمان مى‌داد و خود نيز بر آن، پافشارى مى‌كرد.

٤٠١. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: نزد خانواده‌هايتان باز گرديد. پس در ميانشان بمانيد و به آنان علم بياموزيد و فرمانشان بدهيد ... و همان گونه كه من نماز مى‌خوانم و شما ديده‌ايد، نماز بخوانيد. چون وقت نماز شد، يكى از شما اذان بگويد و مسن‌ترينتان، پيش‌نماز شود.

٤٠٢. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هر كس شب بيدار شود و همسرش را بيدار كند و هر دو با هم، دو ركعت نماز بگزارند، در شمار مردان و زنانى نوشته مى‌شوند كه خداوند را بسيار ياد مى‌كنند.

٤٠٣. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: رحمت خداوند بر آن مردى كه نيمه‌شب برخيزد و نماز بخواند! سپس خانواده‌اش را بيدار كند و آنها نيز نماز بخوانند. رحمت خداوند، بر آن زنى كه نيمه‌شب برخيزد و نماز بگزارد! سپس شوهرش را بيدار كند و او نيز نماز بخواند.

٤٠٤. امام صادق عليه السلام‌ در پاسخ به پرسش يعقوب بن سالم، از مردى كه آخر شب بر مى‌خيزد و صدايش را به قرآن خواندن بلند مى‌كند، فرمود: شايسته است كه‌

مرد، هرگاه نماز شب مى‌خوانَد، صدايش را به گوش خانواده‌اش برساند، تا آن كه اهل نمازِ شب است، برخيزد و آن كه نيست، تكانى به خود بدهد.