تحكيم خانواده از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٩ - ٢ ادب نقل حديث

رَسولِ اللّهِ قَولُ اللّهِ عز و جل.[١]

حديث من، حديث پدرم [امام باقر عليه السلام‌] است و حديث پدرم، حديث جدّم [امام زين العابدين عليه السلام‌] است و حديث جدّم، حديث حسين عليه السلام است و حديث حسين، حديث حسن عليه السلام و حديث حسن، حديث امير المؤمنين عليه السلام است و حديث امير المؤمنين، حديث رسول خدا صلى الله عليه و آله است و حديث رسول خدا، سخن خداوند عز و جل است.

٢. ادب نقل حديث‌

يكى از آداب مهمّ نقل حديث، چگونگى نسبت دادن آن به پيامبر صلى الله عليه و آله و اهل بيت عليهم السلام است. كلينى رحمه الله، از امام على عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:

إذا حَدَّثتُم بِحَديثٍ فَأسنِدوهُ إلَى الَّذي حَدَّثَكُم؛ فَإِن كانَ حَقّا فَلَكُم وَ إِن كانَ كَذِبا فَعَلَيهِ.[٢]

هنگامى كه حديثى را نقل مى‌كنيد، آن را به كسى كه آن را روايت نموده، نسبت دهيد، كه اگر درست باشد، به سود شماست و اگر دروغ باشد، به زيان راوى است.

بنا بر اين، براى رعايت احتياط، توصيه اكيد داريم كه هر كس مى‌خواهد از اين كتاب يا ساير كتب روايى، حديثى را نقل كند، آن را مستقيما به پيامبر صلى الله عليه و آله و اهل بيت عليهم السلام نسبت ندهد؛ بلكه حديث را از طريق منبعى كه آن را روايت كرده است، به آنان منسوب نمايد. براى نمونه، نگويد: «پيامبر صلى الله عليه و آله چنين فرمود» يا: «امام عليه السلام چنين فرمود»؛ بلكه بگويد: «فلان كتاب، از پيامبر صلى الله عليه و آله چنين روايت كرده‌

[١] الكافى: ج ١ ص ٥٣ ح ١٤ به نقل از حمّاد بن عثمان، روضة الواعظين: ٢٣٣ با تعبير:« حديث جدّي حديث أمير المؤمنين».

[٢] الكافى: ج ١ ص ٥٢ ح ٧.