حديث پژوهى - مهريزى، مهدى - الصفحة ٣٨ - الف وحيانى بودن روايات پزشكى

دو. وحيانى بودن يا نبودن روايات پزشكى‌

آيا پزشكى، ريشه وحيانى دارد؟ آيا مداواى امراض جسمانى، بخشى از رسالت انبيا به‌شمار مى‌رود؟ ديدگاه متفكّران اسلامى در اين زمينه، متفاوت است. گروهى به صورت مطلق، از وحيانى بودن پزشكى و ريشه‌دار بودنش در وحى دفاع مى‌كنند و گروهى ديگر بر نفى آن به صورت مطلق نظر داده‌اند و گروه سومى، راه ميانه را برگزيده و بر اين عقيده‌اند كه بخشى از ميراث طبّى، ريشه وحيانى دارد و بخشى ديگر از آن، چنين نيست.

اينك به گزارش اين سه ديدگاه مى‌پردازيم:

الف. وحيانى بودن روايات پزشكى‌

برخى از كسانى كه بدين رأى، به صراحت سخن گفته‌اند، عبارت‌اند از:

١. نعمان بن محمّد تميمى (قاضى ابو حنيفه). نويسنده كتاب دعائم الإسلام، نعمان بن محمّد (م ٣٦٣ ق)- كه بخشى از كتابش را به نقل روايات پزشكى اختصاص داده است- مى‌نويسد:

روينا عن رسول اللَّه صلى الله عليه و آله و سلم و عن الأئمّة الصادقين من أهل بيته عليهم السلام آثاراً فى التعالج والتداوى و ما يحلّ من ذلك و ما يحرم. و فيما جاء عنهم عليهم السلام لمن تلقّاه بالقبول و أخذه بالتصديق بركةٌ و شفاءٌ إن شاء اللَّه تعالى، لا لمن لم يصدّق فى ذلك و أخذه على وجه التجربة.[١] ٢. شيخ مفيد (٣٣٦- ٤١٣ ق). وى در اين زمينه مى‌نويسد:

الطب صحيح، والعلم به ثابت، وطريقه الوحى، وإنما أخذه العلماء به‌

[١]. دعائم الإسلام، ج ٢، ص ١٣٥، ح ٤٧٥.