حديث پژوهى - مهريزى، مهدى - الصفحة ٢٢٧ - 1 مرور منابع پيشين

- طرد روايات مخالف اجماع و ضرورت؛

- نفى تلازم بين عدم درك و بطلان؛

- توقّف و تعبّد در موارد مجمل و مجهول؛

- طرد تفسير به رأى و بيان ملاك؛

- قاعده «الشى‌ء بالشى‌ء يذكر»؛

- توجّه به رسالت دين و ارتباط علم و دين؛

- توجّه به دستاوردهاى علوم بشرى در بيان معارف؛

- كوشش در طرد وهميات و انحرافات از دين؛

- نقد روش‌شناسى‌هاى نادرست.

منبع نويسنده اين مقاله- كه در سه قسمت چاپ شده-، تعليقه‌هاى علّامه شعرانى بر شرح اصول الكافى است و غرض وى، استخراج اصول و قواعد فهم، در حوزه احاديث اعتقادى است.

به سخن ديگر، حوزه اين مقاله، از دو جهتْ محدود است: يكى آن كه از آثار علّامه شعرانى، فقط تعليقه‌هاى وى را بر شرح اصول كافى ملّا صالح، منظور كرده و ديگر آن كه وجهه همّت وى، نشان دادن قواعد فهم احاديث اعتقادى است.

دو. «پژوهش‌هاى حديثى در آثار علّامه شعرانى»، نادعلى عاشورى تلوكى، چاپ شده در كتاب فرازنه ناشناخته، ص ٥١- ٩٨.

نويسنده، به مباحث حديث‌پژوهى علّامه شعرانى، بر اساس تعليقه بر الوافى و تعليقه بر شرح ملّا صالح مازندرانى پرداخته است. البته اشاره مى‌كند كه از حواشى ايشان بر كتب تفسيرى و كلامى نيز استفاده شده است. عناوينى كه در اين مقاله به چشم مى‌خورند، از اين قرارند:

- جايگاه قرآن و حديث؛

- حجّيت سنّت؛