حديث پژوهى - مهريزى، مهدى - الصفحة ٣٢ - الف مصادر حديثى شيعى

٦. كتاب‌خانه ملك، قرن ١١؛

از سه نسخه اخير، به نام طبّ النبى ابوالوزير بن احمد ابهرى ياد كرده‌اند؛ ولى همان كتاب المستغفرى است.

٧. كتاب‌خانه دار الحديث، ش ٥/ ١٤٧/ ٧ ج/ ٢ ط؛

٨. كتاب‌خانه آية اللَّه مرعشى، ش ٢٦٤٤؛

٩. كتاب‌خانه آستان قدس رضوى، ش ٩٧٧٩؛

١٠. كتاب‌خانه آستانه حضرت معصومه، ش ٥٨٦١؛

١١. كتاب‌خانه آية اللَّه گلپايگانى، ش ١٣٧/ ٢٩/ ٥٧٩٧؛

١٢. كتاب‌خانه آية اللَّه گلپايگانى، ش ١٢٧/ ١٧/ ٣٣٤٧، كتابت ١٢٨٥ ق؛

١٣. كتاب‌خانه آية اللَّه گلپايگانى، ش ١٢٧/ ٩/ ١٥٨٧، كتابت ١٣٠٤ ق؛

١٤. كتاب‌خانه آية اللَّه گلپايگانى، ش ١٨٤/ ٢٧/ ٥٥١٤، قرن ١١؛

١٥. كتاب‌خانه شخصى جواد شريف در شهرستان خوى، ش ٢٤؛

١٦. كتاب‌خانه ملّى، ش ١٣٨٠/ ٤، قرن ١١.

از اين كتاب، دو ترجمه به زبان فارسى منتشر شده است: يكى، ترجمه سيّد محمود موسوى زرندى، كه در سال ١٣٢٨ ش، به چاپ رسيده است و ديگرى، ترجمه محمود مراغى كه به سال ١٣٧٩ ش، منتشر شده است.

همچنين در سال‌هاى ١٢٨١، ١٢٩٣، ١٣٠٤ و ١٣١٨ ق، در قطع‌هاى رقعى و جيبى، به صورت سنگى به چاپ رسيده است.[١] ٤. طبّ الأئمّة، سيّد عبد اللَّه شَبّر (١١٨٨- ١٢٤٢ ق)، بيروت: الارشاد للطباعة والنشر.

مرحوم شبّر، با اعتقاد به اين كه پزشكى، ريشه در وحى دارد و بايد بدان رو آورد،

[١]. ر. ك: تحقيق جديد اين اثر، كه توسّط آقاى حيدر وائلى به انجام رسيده است( ص ٢٨- ٣٤).