حديث پژوهى - مهريزى، مهدى - الصفحة ٢١٥ - 7 شرحى بر 23 فقره از خطبه 184«نهج البلاغه»

ايشان در آغاز اين تكمله نوشته است:

انى لما وقفت على هذا الشرح النفيس الجامع لشتات اللطائف الحاوى لطريف الظرايف ورأيت انّ صاحبه لم يتمكّن من اتمامه وتوقّف على شرح كلام امير المؤمنين عليه السلام والعمل يرفع، علمت انّ عاقبته إلى رفع العمل والقبول كما ان ختم كلامه إليه و هذا و إن كان فالًا حسناً للشارح لكن الناظرين يرون عمله ابتر إذ لم يكمل شرح الكتاب بل الخطبة التى شرع فى شرحها فرأيت أن أعلق عليه شيئاً يتمّ به شرح الخطبة الأخيرة واضم عملى إلى عمله المقبول واتطفل فى تحصيل الثواب الحاصل له و سلكت فيه مسلكه من الاقتصار على ما يسهل تناوله و حسن توفيقه وأقول ....[١]

٧. شرحى بر ٢٣ فقره از خطبه ١٨٤ «نهج البلاغه»

آية اللَّه حسن حسن‌زاده آملى فرموده است كه علّامه شعرانى، ٢٣ فقره از اين خطبه را شرح فرموده و دست‌خط ايشان نزد وى موجود است و در جلد چهارم هزار و يك كلمه، تمام اين دست‌خط را آورده و آرزو كرده كه خود بتواند با همان سبك، اين شرح را كامل كند.

وى در آغاز اين شرح مى‌فرمايد:

اين كلمه عليا، رساله‌اى است از حضرت استادم علّامه حاج ميرزا ابو الحسن شعرانى (رضوان اللَّه عليه) در شرح خطبه صدوهشتاد و چهار نهج البلاغه كه سيّد رضى در عنوان آن فرموده است: «و تجمع هذه الخطبة ما لا تجمعه خطبة».

مرحوم استاد، تا حدود نصف آن را در بيست و سه فقره، شرح فرموده است كه به خط مبارك آن جناب در نزد نگارنده، محفوظ است. در نظر داريم كه نصف ديگر آن را به همان سبك و اسلوب ترجمه و شرح استاد، به پايان برسانيم؛ ولى هنوز

[١]. همان، ص ٤١٧.