حديث پژوهى - مهريزى، مهدى - الصفحة ٢١٢ - 3 تعليقه بر شرح«كافى» ملا صالح مازندرانى

جلد ١٧، ١٤١ حاشيه؛

جلد ١٨، ٣٤ حاشيه؛

جلد ١٩، ٢٧ حاشيه.

برخى از نكاتى كه در اين حاشيه‌ها گوشزد شده، عبارت‌اند از:

يك. نشان دادن اين كه سابقه ذهنى از قول فقها، سبب معنا كردن روايت مى‌شود (ج ١٧، ص ٣٣٣).

دو. نشان دادن اين كه اين ترتيب احاديث و قرار دادن در جايگاه خاص، سبب تبادر معناى خاص مى‌شود (ج ١٧، ص ١٦٠).

سه. موارد تصحيف (ج ١٧، ص ٢٦٥).

چهار. معنا كردن لغات و واژه‌ها (ج ١٨، ص ٥٦٩).

پنج. حمل روايت بر ارشاد (ج ١٧، ص ٢٧).

شش. در مواردى اندك، به حكم اعتبار و سند حديث نيز مى‌پردازد (ج ١٧، ص ٣٦٩ و ٣٧٣ و ج ١٨، ص ١٠١ و ١٠٣ و ٥٧٦).

هفت. داورى در باره برخى كتب حديث، مثل كتاب الفرائض (ج ١٨، ص ٦٠).

هشت. بيان نسبت ميان قرآن و حديث (ج ١٨، ص ١٤٣).

نُه. نقد محتوايى (ج ١٨، ص ٢٣٤ و ٣٩٥ و ج ١٩، ص ١٧٢، ١٧٤- ١٧٥ و ١٧٨).

٣. تعليقه بر شرح «كافى» ملّا صالح مازندرانى‌

يكى از آثار مهم علّامه شعرانى در حوزه حديث، تعليقه‌هاى ايشان بر شرح ملّا صالح مازندرانى بر اصول الكافى است. در ميان تعليقه‌ها و حواشى ايشان بر كتب حديثى، بيشترين تعداد تعليقه‌ها (يعنى ١٧٨٢ مورد) در اين كتاب به چشم مى‌خورد.

ايشان در مقدّمه اين شرح نوشته است:

و علقت انا عليه بعض ما ورد فى خاطرى الفاتر وفكرى القاصر اثناء المطالعة ممّا