حديث پژوهى - مهريزى، مهدى - الصفحة ٩ - درآمد

مرحله دوم حديث شيعه در دوره معاصر، با پيروزى انقلاب اسلامى ايران در سال ١٣٥٧ شمسى، برابر با ١٣٩٩ قمرى آغاز مى‌شود. در اين مرحله، گرچه فعّاليت‌هاى هفت‌گانه مرحله قبل ادامه مى‌يابد، امّا ويژگى‌هاى جديدى ظهور مى‌كند كه آن را كاملًا از مرحله اوّلْ جدا مى‌سازد، آن ويژگى‌ها عبارت‌اند از:

يك. شكل‌گيرى فعّاليت‌هاى جمعى و گروهى- كه پيش از اين، كمتر سابقه داشت-.

دو. تأسيس مراكز و مؤسّسات پژوهشىِ اختصاصى در زمينه حديث. به صورت شاخص مى‌توان از «بنياد نهج البلاغه» و «مؤسسه علمى- فرهنگى دار الحديث» نام بُرد.

سه. راه‌اندازى مراكز آموزشى حديث و رشته‌هاى تخصّصى در زمينه حديث. در اين زمينه مى‌توان از تأسيس «دانشكده علوم حديث» از سوى مؤسّسه علمى- فرهنگى دار الحديث و نيز دو رشته تخصّصى حديث و نهج البلاغه در حوزه علميه ياد كرد.

چهار. تأسيس كتاب‌خانه‌هاى تخصّصى حديث. به عنوان نمونه، اكنون تنها در شهر قم، دو كتاب‌خانه تخصّصى حديث، داير است: يكى در دار الحديث و ديگرى وابسته به دفتر آية اللَّه سيّد على سيستانى.

پنج. انتشار مجلّه‌هاى اختصاصى حديث. در اين زمينه مى‌توان از اين نشريات، نام بُرد: فصل‌نامه علوم حديث؛ دوفصل‌نامه علوم الحديث؛ فصل‌نامه حديث انديشه؛ فصل‌نامه سفينه؛ فصل‌نامه نهج البلاغه؛ فصل‌نامه تحقيقات قرآن و حديث و ....

شش. پرداختن به مباحث نظرى (تئوريك) در حوزه مطالعات حديثى. در اين زمينه مى‌توان از آثارى چون مبانى حجّيت آراى رجالى، أسباب اختلاف الحديث و نيز برخى مقالات و پايان‌نامه‌ها ياد كرد.

هفت. حضور بانوان در فعّاليت‌هاى حديثى. نگارنده، پيش از اين، به تفصيل در اين زمينه، قلم زده است.[١] هشت. پرداختن به پالايش حديث و نگارش در زمينه الموضوعات- كه پيش از اين در ميان شيعيان، سابقه نداشت-. در اين زمينه، مى‌توان از اين آثار ياد كرد: الأخبار

[١]. ر. ك: سهم زنان در نشر حديث، ص ١٢٤- ١٤٠.