حديث پژوهى - مهريزى، مهدى - الصفحة ٣٥ - ب مصادر اهل سنت

محقّق كتاب، آقاى على بديوى، شرح حال اجمالى‌اى از بغدادى ارائه مى‌كند و همچنين منابع روايىِ وى را در اين كتاب، بيست عنوان بر مى‌شمارد. اين كتاب بر پايه يك نسخه در كتاب‌خانه ظاهريه، تصحيح شده است.

٣. الشفاء فى الطبّ المسند عن السيد المصطفى، احمد بن يوسف التيفاشى (٥٨٠- ٦٥١ ق)، تحقيق: عبد المعطى امين قلعه‌جى، بيروت: دار المعرفة، ١٤٠٨ ق/ ١٩٨٨ م، ٢٨٩ ص.

نويسنده، زاده شهر قَفصه از مناطق افريقاست. وى تحصيل را در زادگاه خود آغاز كرد و سپس به مصر رفت و با ابو يوسف بغدادى، آشنا شد و همچنين به دمشق مسافرت كرد و نزد تاج الدين كندى، درس آموخت.

وى در مقدّمه مى‌گويد كه ابو نعيم اصفهانى، روايات پزشكى را از پيامبر صلى الله عليه و آله در كتاب طبّ النبىّ گردآورْد؛ لكن با مسانيد متعدّد و برخى تكرارها. نويسنده، بجز ابو نعيم و صحابى ناقل از پيامبر، بقيه اسناد را حذف كرده و روايات مكرّر را نيز انداخته است. اين كتاب، بر اساس تنظيم ابو نعيم، در هفت مقاله، تنظيم شده است:

فضل صناعة الطب و ماجاء فى تعلّمه؛ معرفة تركيب البدن و ترتيب الصحّة؛ انواع العلل و معرفة علاج كلّ نوع منها؛ معرفة العقاقير و منافعها؛ الحمية و معرفة قوى الأغذية؛ الفواكه؛ اللُحْمان.

٤. الطبّ النبوى، ابو عبد اللَّه محمّد بن احمد الذهبى (٦٧٣- ٧٤٨ ق)، تحقيق و شرح و تعليق: احمد رفعت البدراوى، بيروت: دار إحياء العلوم، ج ٢، ١٤٠٦ ق/ ١٩٨٦ م.

ذهبى، در مقدّمه كتاب، فرايض مسلمان را پس از تقرّب به خداوند، با انجام دادن اطاعت‌ها و ترك منهيات، توجّه به سلامتى و درمان بيمارى‌ها مى‌داند. با اين ديدگاه، اقدام به گردآورى روايات مربوط به حفظ سلامتى (بهداشت) و درمان بيمارى‌ها مى‌كند و اين كتاب را مى‌نگارد.

كتاب، از سه فن تشكيل شده است: فى قواعد الطبّ: علمه و عمله؛ فى الأدوية والاغذية؛ فى علاج الأمراض.