حديث پژوهى - مهريزى، مهدى - الصفحة ٣٤ - ب مصادر اهل سنت

١. المصنّف، ابن ابى شيبة، كتاب الطب، ج ٥، ص ٤٢١.

مصادر مستقل حديثى اهل سنّت، بدين قرار است:

١. الطبّ النبوى، ابو نعيم احمد بن عبد اللَّه الاصفهانى (٣٣٦- ٤٣٠ يا ٤٣٢ ق)، تحقيق: عمر رجب، ألمانيا:Marbury /-Lahn ، جامعة فيليبس، ١٩٦٩ م، ١٨٩ ص.[١] اين كتاب، به تازگى نيز به عنوان پايان‌نامه دكترى تحقيق شده و با اين شناسه، به چاپ رسيده است: دراسة و تحقيق: مصطفى خضر دونمز التركى، ٢ ج، بيروت: دار ابن حزم، ١٤٢٧ ق/ ٢٠٠٦ م.

از اين كتاب، يك نسخه عكسى در كتاب‌خانه آية اللَّه مرعشى، به شماره عكس ٩٠٢ ق در ١٤١ برگ وجود دارد كه از آخر، افتادگى دارد.[٢] ٢. الطبّ النبوى، موفّق الدين عبد اللطيف البغدادى (٥٧٧- ٦٢٩ ق)، تحقيق: يوسف على بديوى، دمشق- بيروت: دار ابن كثير، ١٤١٠ ق/ ١٩٩٠ م، ٣١٤ ص.

همچنين اين كتاب، با تصحيح عبد المعطى امين قلعه جى، به چاپ رسيده است.

عبد اللطيف بغدادى را عالمى كثير التصنيف توصيف كرده‌اند كه بيشترين عرضه‌هاى علمى وى پزشكى و ادبيات است. او در كتاب طب النبى، با استفاده از آگاهى‌هاى پزشكى، رواياتى از پيامبر صلى الله عليه و آله در موضوعات مختلف گردآورده است. اين اثر، صبغه يك كتاب حديثى محض ندارد؛ چرا كه با تحليل‌ها، درآمدها و توضيحات فراوان نويسنده، همراه شده است.

بغدادى، كتابش را در سه فن، سامان داده است: فن نخست، به قواعد علمى و عملى پزشكى اختصاص دارد. در فن دوم، با عنوان «ادويه و اغذيه»، به خوراكى‌ها و آثار دارويى آنها و نيز داروهاى تركيبى پرداخته است. فن سوم نيز به علاج بيمارى‌ها اختصاص دارد.

[١]. المعجم الشامل للتراث العربى المطبوع، ج ٥، ص ٢٥٣.

[٢]. دائرة المعارف بزرگ اسلامى، ج ٦، ص ٣٣٦.