انتصاب اميرى دست مى‌زند كه به «امير خاصه» معروف است. امير خاصه نمى‌تواند به جمع‌آورى خراج و صدقات و نيز جهاد بپردازد. در مقابل، در تمامى كارهايى كه اوامر خليفه درباره آن‌ها موجود نيست، صرفاً تا زمان دريافت و وصول دستورات خليفه، مى‌تواند به رأى شخصى عمل كند. صفات و ويژگى‌هاى امير خاصه در حد وزير تنفيذ است، با اين تفاوت كه امير خاصه بايد مسلمان باشد تا صلاحيت رسيدگى به امور مسلمانان را در چهارچوب وظايف مذكور داشته باشد. «١» ٣- امارتى كه از راه زور، غلبه، غصب و كشورگشايى به دست مى‌آيد و امير خود را به زور تحميل مى‌كند و خليفه آن را به ناچار مورد تأييد قرار مى‌دهد، «امارت استيلا» نام دارد. البته خليفه بايد امير استيلايى را كه معتقد به تدبير امور ملت، مقيّد به دين، مطيع خليفه، مجرى مجازات‌هاى اسلامى و پاسدار دين است تأييد كند. اما اگر امير استيلا از صفات و يا ويژگى‌هاى مذكور برخوردار نباشد، خليفه نخست فردى را كه توانايى اجرا و نظارت بر امور شرعى و مذهبى را دارد، به معاونت او برمى‌گزيند و سپس امارتِ اميرِ استيلا را مورد تأييد قرار مى‌دهد. «٢»