جور تن در نمى‌دهد و نه مى‌پذيرد كه جامعه بدون امام پابرجا بماند. و نيز حاكم را مسئوول و موظف به پاسخگويى مى‌داند. «١» تقيّه‌ «تقيّه» از ديگر ويژگى‌هاى شيعه به شمار مى‌رود كه در لغت، به معناى محافظت از خويش است و در اصطلاح، به مفهوم پوشيده داشتن اعتقاد از مخالفان و ترك مبارزه با آنان است. از اين رو، تقيّه براى مصون ماندن از ضرر دنيوى و دينى و پرهيز از خسارت مادى و معنوى مى‌باشد. از اين رو، گرايش به تقيّه طبيعى و فطرى است.» علاوه بر آن، تقيّه ريشه در قرآن و سنّت دارد. خداوند در اين باره مى‌فرمايد:
«لَا يَتَّخِذِ الْمُؤْمِنُونَ الْكَافِرِينَ اوْلِيَاءَ مِن دُونِ الْمُؤْمِنِينَ وَ مَن يَفْعَلْ ذلِكَ فَلَيْسَ مِنَ اللَّهِ فِى شَىْ‌ءٍ الَّا ان تَتَّقُوا مِنْهُمْ تُقاةً»؛ «٣» مؤمنان، به جاى مؤمنان، كافران را به دوستى نگيرند. هركه چنين كند، پيوندى با خدا ندارد، مگر آن كه از آن‌ها ترسى داشته باشد.
همچنين تقيّه در سيره پيامبر اكرم (ص) مورد تأييد قرار گرفته است؛ زيرا زمانى كه عمّار با چشمان گريان، نزد پيامبر (ص) آمد و از اين كه خدايان مشركان را ستايش كرده بود، شرمسار بود، پيامبر (ص) كارى را كه او براى حفظ جانش انجام داده بود، تأييد كردند. «٤» گرچه تقيّه ريشه در فطرت انسان‌ها و اعتقاد مسلمانان دارد، اما بيش از هر مذهب ديگرى، در عقايد شيعيان ريشه دوانيده است؛ زيرا شيعه در بخش اعظم تاريخ حيات‌