سيد قطب برپايه آيات قرآن مجيد، مردم را به اطاعت از اولى‌الامر فرامى‌خواند، ولى اطاعت از نظر وى به معناى اطاعت از هركسى كه بر منصب امارت تكيه مى‌زند، نيست. به اين معنا، اطاعت از حاكم به دليل حاكم بودن وى ضرورى نخواهد بود، بلكه اطاعت از او در صورتى لازم است كه حاكم از قوانين اسلامى پيروى نمايد. چنانچه حاكم اسلامى از قانون الهى عدول كند «به هيچ وجه، شايسته اطاعت نيست و دستوراتش نبايد اجرا شود.» «١» سيد محمد باقر صدر سيد محمد باقر صدر در ١٣١٣ ش./ ١٠٣٤ م. در كاظمين عراق در يك خانواده مذهبى به دنيا آمد. تحصيلاتش را پيش از بيست سالگى به اتمام رساند، سپس در حوزه نجف به تدريس علوم دينى پرداخت. پس از فوت آيت الله حكيم، در سن ٣٦ سالگى‌به مقام مرجعيت شيعيان عراق رسيد. وى از ٢٤ سالگى به فعاليت‌هاى سياسى ضددولتى روى آورد، به گونه‌اى كه پس از يك دهه، علاوه بر مرجعيت دينى، مرجعيت سياسى شيعيان عراق را نيز احراز كرد. به دليل فتاواى وى در تحريم پيوستن و عضويت در حزب بعث، وجوب قيام مسلّحانه عليه بعثى‌ها و انديشه‌هايش در لزوم تشكيل حكومت اسلامى و ضرورت دفاع از جمهورى اسلامى، موجب مخالفت‌هاى گسترده مردمى با دولت بعثى گرديد. بعثى‌ها با شهيد كردن صدر در ١٣٥٩ ش./ ١٩٨٠ م. به مهار اين مخالفت‌ها پرداختند. «٢» شهيد صدر بر اين عقيده بود كه وجود دولت در زندگى اجتماعى به آن دليل، يك ضرورت است كه متكفّل اداره جامعه و داور در حل و فصل مشكلات اجتماعى به حساب مى‌آيد. علاوه بر آن، دولت:
١- تنها روش به‌كارگيرى امكانات جهان اسلام براى رساندن آن به محل طبيعى و ويژه‌اش در بين تمدن انسانى و بشرى است؛ ٢- مسلمانان را از انواع تفرقه و وابستگى نجات مى‌دهد؛