درس شانزدهم: امام خمينى (ره) و طرح ولايت مطلقه فقيه‌ مهم‌ترين فصلِ انديشه سياسى حضرت امام خمينى (ره) ولايت مطلقه فقيه است. اگر چه ولايت فقيه ريشه در انديشه شيعى دارد. با اين وصف، پيش از ايشان كسى آن را به صورت منسجم مطرح نكرد و هيچ‌كس به مدد آن، انقلابى عظيم و حكومتى نوين پديد نياورد. اما در يك نگاه سطحى، به نظر مى‌رسد امام خمينى (ره) در آغاز، به ولايت مطلقه فقيه عقيده نداشته‌اند، ولى دقت در نوشتار و گفتار معظّمٌ‌له، نشان از آن دارد كه ايشان از آغاز به آن معتقد بوده‌اند. «١» ولايت فقيه در كشف اسرار به نظر مى‌رسد امام خمينى (ره) نخست بر اين عقيده نبودند كه فقيه در رأس حكومت و در صدر امور قرار گيرد، بلكه به اجراى احكام خدا بيش از شكل حكومت و به نظارت فقيه و نه ولايت فقيه مى‌انديشيدند. معظّمٌ‌له در اين باره مى‌فرمايند:
«هيچ فقيهى تاكنون نگفته و در كتابى ننوشته كه ما شاه هستيم يا سلطنت حق ما است. آرى، آن‌طورى كه ما بيان كرديم، اگر سلطنتى و حكومتى تشكيل شود، هر خردمندى تصديق مى‌كند كه آن خواست و مطابق مصالح كشور و مردم است ...
اين‌ها [علما] هم با اين تشكيلات مخالفت نكرده ... و اگر گاهى هم با شخص سلطانى مخالفت كرده‌اند، مخالفت با همان شخص بوده از باب آن كه بودن او را مخالف صلاح كشور تشخيص داده‌اند، وگرنه با اصل اساس سلطنت تاكنون از اين‌