حكومت الهيه و ولايت مفوّضه به نبىّ اسلام صلّى اللّه عليه و آله و سلّم يك پديده بى‌معنا و محتوا باشد ... حكومت، كه شعبه‌اى از ولايت مطلقه رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلّم است، يكى از احكام اوليه است و مقدّم بر تمام احكام فرعيه، حتى نماز و روزه و حج، است. حاكم مى‌تواند مسجد يا منزلى را كه در مسير خيابان است خراب كند و پول منزل را به صاحبش رد كند، حاكم مى‌تواند مساجد را در موقع لزوم تعطيل كند و مسجدى كه ضرار باشد- در صورتى كه رفع بدون تخريب نشود- خراب كند. حكومت مى‌تواند قراردادهاى شرعى را كه خود با مردم بسته است، در موقعى كه آن قرارداد مخالف مصالح كشور و اسلام باشد، يك‌جانبه لغو كند و مى‌تواند هر امرى را چه عبادى و يا غيرعبادى است، كه جريان آن مخالف مصالح اسلام است، از آن، مادامى كه چنين است، جلوگيرى كند. حكومت مى‌تواند از حج، كه از فرايض مهم الهى است، در مواقعى كه مخالف صلاح كشور اسلامى دانست، موقّتاً جلوگيرى كند.» «١» ٣- ولىّ فقيه مى‌تواند مالكيتِ افراد را محدود كند:
«در اسلام، اموال مشروع و محدود به حدودى است: يكى از چيزهايى كه مترتّب بر ولايت فقيه است و مع‌الاسف، اين روشنفكرهاى ما نمى‌فهمند كه ولايت فقيه يعنى چه، يكى‌اش هم تحديد اين امور است. مالكيت را در عين حال كه شارع مقدس محترم شمرده است، لكن ولىّ امر مى‌تواند همين مالكيت محدودى كه ببيند خلاف صلاح مسلمين و اسلام است، همين مالكيت مشروع را محدودش كند به يك حدّ معينى و با حكم فقيه از او مصادره بشود.» «٢» ٤- اختيارات ولىّ فقيه، همان اختيارات معصوم (ع) است:
«همان اختيارات و ولايتى كه حضرت رسول و ديگر ائمّه صلوات اللّه عليهم در