عارف- رئيس جمهورى وقت عراق- از زندان آزاد شد. يك سال بعد، مجدداً دستگير و در ١٣٤٥ ش./ ١٩٦٦ م. به اتهام توطئه عليه رژيم ناصر، اعدام گرديد. «١» سيد قطب مرد انديشه بود و كوشيد انديشه سياسى خويش را در مصر به اجرا درآورد؛ زيرا معتقد بود در جامعه‌اى كه دولت اسلامى وجود ندارد، به اسلام عمل نمى‌گردد، حدود و دستورات اسلام ناديده گرفته مى‌شود و با عقيده مسلمانان واقعى مخالفت مى‌گردد. چنين جامعه‌اى جاهلى و دارالحرب است، حتى اگر در آن، مسلمانان صاحب مال خويش باشند. از نظر سيد قطب، وظيفه مسلمانان در مقابل چنين جامعه‌اى، دست زدن به جنگ آزادى‌بخش براى براندازى دولت است و اگر جنگ آزادى‌بخش ممكن نباشد، چاره‌اى جز تن دادن به صلح با دولت جاهلى وجود ندارد. «٢» از نقطه نظر سيد قطب، «ايمان واقعى به اسلام با تسليم به اراده و حاكميت خداوند آغاز مى‌شود.» بنابراين، «اگر رهبران مصر در اظهار ايمان به اسلام صادقند، بايد تمام عقايد دنيوى نظير سوسياليسم را به دور افكنند»؛ زيرا اسلام با سوسياليسم هيچ سازشى ندارد. به بيان ديگر، سوسياليسم بر تصوراتى چون «رفاه اجتماعى و خوشبختى مادى تكيه مى‌كند و از رستگارى معنوى غافل است. ولى اسلام هرگز از همبستگى‌هاى مادى و معنوى زندگى بشر غافل نبوده است.» و نيز منابع و امكانات لازم را براى سازگارى با اوضاع و احوال جديد اجتماعى دارد. «٣» براساس انديشه سيد قطب، نظريه سياسى اسلام، بر پايه عدل قرار دارد و آيات مربوط به عدالت، به نفى تبعيض فرمان مى‌دهد؛ عدالتى كه عشق و نفرت، نقشى در آن ندارد و موقعيت شغلى، اجتماعى و اقتصادى افراد تأثيرى بر آن نمى‌گذارد. اين عدالت حتى دشمنان را در بر خواهد گرفت. اما كسانى كه به چنين عدالتى پشت مى‌كنند، ناچارند به زورمندانى كه عدالت را براساس منافع خود تفسير مى‌نمايند، روى آورند. «٤»