عقيده آن‌ها آخرين امام پس از يك دوره كوتاه غيبت (غيبت صغرا)، وارد عصر غيبت كبرا شده است. در زمان غيبت كبرا، امامت و ولايت امام غايب، از طريق علما و فقهاى واجد شرايط «١» اعمال مى‌گردد.
از نظرگاه شيعه اماميه، همه ائمّه (ع) داراى حكمت، عصمت و دانش پايان‌ناپذيرند.
آنان واسطه كسب فيض و دانش بين بندگان و خداوند به شمار مى‌روند و از مقام شفاعت در آخرت برخوردارند. همچنين از اكمل صفات انسانى بهره‌مندند. از اين رو، نمونه كامل انسانيت هستند. چنين امامانى در مكتب الهى پرورش يافته و از سوى خداوند، به امامت منصوب شده‌اند. بنابراين، شيعه هرگونه حكومت غيرمنصوب از سوى امام معصوم (ع) را نفى كرده و در طول تاريخ، همواره در اعتراض به حكومت‌هاى غيرمنصوص به سر برده است. «٢» اماميه بارها طومار حكومت‌هاى غيرمشروع را در هم پيچيده و حكومت‌هاى شيعى همچون آل‌بويه در رى و بغداد، سربداران در سبزوار، مرعشيان در گيلان و مانند آن‌ها را روى كار آورده است. صفويان «٣» نيز حكومت شيعى فراگيرى در ايران بنا نهادند كه حكومت‌هاى بعدى شيعى در ايران، نتيجه اين اتحاد و تلاش مقدس است. اما آنچه بيش از هر چيز ديگر موجب قوام، قدرت و شوكت شيعه اماميه در جهان گرديد، انقلاب اسلامى ايران به رهبرى امام خمينى (ره) بود.
شيعه اماميه همانند ساير فرق بزرگ اسلامى، به گروه‌هاى كوچك‌ترى تقسيم شده كه هريك به گونه‌اى خاص و منحصر به فرد، امامت يازده امام از نسل على (ع)، نه صرفاً