«فَقُلْ انَّمَا الْغَيْبُ لِلَّهِ فَانْتَظِرُوا انِّى مَعَكُمْ مِّنَ الْمُنْتَظِرين «١»» انتظار و از آيه‌ «كَيْفَ تَكْفُرُونَ بِاللَّهِ و كُنْتُمْ امْواتاً فَاحْياكُمْ ثُمَّ يُمِيتُكُمْ ثُمَّ يُحْييِكُمْ ثُمَّ الَيْهِ تُرْجَعُون «٢»» رجعت فهميده مى‌شود. زيرا در آيه نخست، امام صادق (ع)، غيبت را به غيبت امام زمان (عج) تفسير كرده‌اند. و در آيه دوم خداوند مى‌فرمايد:
ما انسان را دوباره مى‌ميرانيم و دوباره زنده مى‌كنيم، تا او را خليفه و جانشين خود در زمين نمائيم. «٣» انتظار، عامل تحرك، پويايى، جنبش، قيام و انقلاب است؛ زيرا:
١- امام زمان (عج) زنده، ولى غايب است. بنابراين، وى در پس پرده غيبت «٤»، مانند هر امام معصوم ديگر، ناظر اعمال پيروان خويش است. اين مسأله موجب مى‌شود كه شيعيان همواره خود را در محضر ايشان ببينند و از ارتكاب اعمال زشت دست بشويند و به كارهاى خير بپردازند.
٢- برخى گفته‌اند، شرط ظهور امام زمان (عج)، به اوج رسيدن فساد در روى زمين است. در حالى كه اين‌گونه نيست، بلكه مقابله با فساد نيز «٥» لازم است. اين موضوع به افراد آگاه و آماده، كه به ضرورت انقلاب ايمان داشته و آماده انقلاب باشند، نياز دارد.