دولت، حكومت، امنيت و مانند آن و نحوه كسب، حفظ و گسترش قدرت و حاكميت بر افراد را در بر مى‌گيرد. چنين مسائلى گاهى حق و گاهى هم نادرست و غيرانسانى است. «١» براساس تعريف واژه‌هاى «انديشه» و «سياست»، «انديشه سياسى» عبارت از فكر و يا مجموعه‌اى از افكار مرتبط به قدرت است. هدف انديشه سياسى نيز بررسى وقايع گذشته و حال به منظور يافتن راهى براى اصلاح ساختار سياسى و اجتماعى جامعه و يا ارائه الگوى تبديل جامعه به شكلى بهتر و مطلوب‌تر است. بنابراين، انديشه سياسى با نظريه سياسى- كه درصدد كشفِ علل و عوامل شكل‌گيرى پديده‌ها و جريان‌هاى سياسى است- و با فلسفه سياسى- كه به بررسى مبانى و اساس عناصر شكل‌دهنده امور سياسى مى‌پردازد- متفاوت است. «٢» واژه «مسلمانان» نيز به كسانى اطلاق مى‌شود كه به وحدانيت خداى جلّ جلاله (اصل توحيد) و رسالت نبى اكرم صلى الله عليه و آله (اصل نبوت) و حقانيت روز معاد ايمان دارند. به بيان ديگر، مسلمان كسى است كه «اشْهَدُ انْ لا الهَ الَّا اللَّهُ» و «اشْهَدُ انَّ مُحَمَّداً رَسُولُ اللَّهِ» (شهادتين) را بر زبان جارى سازد. بر اين اساس، مسلمانان، همه شيعيان، سنى‌ها و فِرق وابسته به آن‌ها را در بر مى‌گيرد.
بنابراين، «انديشه سياسى مسلمانان» به فكر، رأى و يا مجموعه‌اى از آراء و افكار مسلمان‌ها گفته مى‌شود كه در پى اصلاح و يا تحول (انقلاب) ساختارهاى گوناگون جامعه، به ويژه ساختار سياسى آن، به منظور فراهم آوردن سرنوشت بهتر و مطلوب‌تر بر پايه اصول و تعاليم اسلامى است. از اين رو، اگرچه انديشه سياسى مسلمانان ريشه در وحى دارد، ولى در عين حال، ممكن است عين وحى نباشد. به ديگر سخن، نقطه نظرات مسلمانان و متفكران اسلامى گاه صواب است و گاه خطا. «٣» (به استثناى معصومان عليهم السلام)