هدف سياست‌ از نظر غزّالى، هدف سياست، اصلاح مردم و رساندن آنان به سعادت حقيقى يا همان بهشت موعود است كه در آن، فنا، تاريكى، جهل، فقر، غم و نيازِ به غير وجود ندارد.
اگرچه اين سعادت مربوط به دنياى جاويدِ آخرت است، ولى بدون انجام افعال نيكو در جهان مادى، دست‌يابى به آن ميسّر نيست. به عبارت ديگر، نيل به چنين مقصودى، نيازمند هماهنگى بين اعمال مادى با اهداف اخروى و نيز محتاج فراهم آوردن ابزارهاى فردى و جمعى همچون جلب همكارى حكومت است. در اين زمينه، حكومت بايد شرايط لازم را براى شناخت خدا و اصلاح ظاهر و باطن، كه مقدمه نيل به سعادت حقيقى است، فراهم آورد. «١» مهم‌ترين شرط براى نيل به سعادت حقيقى، شناخت خدا و يا بهره‌مند بودن از اعتقادات درست است. شناخت خداوند در پى اعتقاد به چهار ركن ذيل صورت مى‌گيرد:
١- خداوند، ازلى، ابدى، ناديدنى و منزّه است. (علم به ذات)
٢- خداوند، قادر، عالم، شنوا و بيناست. (علم به صفات)
٣- هرچه وجود دارد مخلوق خداوند است و هرچه او بخواهد، انجام مى‌دهد. (علم به افعال)
٤- خداوند پيامبران (ع) را براى هدايت انسان‌ها فرستاد، اما پس از ختم رسولان، مردم هستند كه جانشين آن‌ها (خليفه) را براساس معيارهايى چون ورع، علم، شايستگى، ذكور بودن و قريشى بودن انتخاب مى‌كنند.» سياست در پى آن است كه پس از اصلاح ظاهر، به اصلاح باطن بپردازد. اصلاح باطن همان اصلاح دل و درون است. بنابراين، حكومت علاوه بر تلاش براى اصلاح ظاهر