سرنگون سازند و كفر و بت‌پرستى را حياتى دوباره ببخشند. «١» رسول گرامى اسلام صلى الله عليه و آله در مكه مأمور به صبر بود، ولى در مدينه مأمور به جهاد مسلّحانه و دفاع از نظام اسلامى و قرآن در برابر دشمنان اسلام شد و از آن جا كه هيچ راهى جز شمشير براى مقابله با كفّار باقى نمانده بود، به جنگ با دشمنان اسلام برخاست.
قرآن كريم مى‌فرمايد:
«فَقَاتِلْ فِي سَبِيلِ اللّهِ لَا تُكَلَّفُ إِلَّا نَفْسَكَ وَحَرِّضِ الْمُؤْمِنِينَ عَسَى اللّهُ أَن يَكُفَّ بَأْسَ الَّذِينَ كَفَرُوا وَاللّهُ أَشَدُّ بَأْساً وَأَشَدُّ تَنْكِيلًا» «٢» در راه خدا پيكار كن! تنها مسؤول وظيفه خودى، و مؤمنان را [بر اين كار] تشويق نما! اميد است خداوند از قدرت كافران جلوگيرى كند [حتّى اگر تنها خود به ميدان روى‌]! و خداوند قدرتش بيشتر، و مجازاتش دردناكتر است.
از جنگ‌هايى كه قريش عليه اسلام، راه انداختند جنگ بدر، احد و احزاب بود كه در اين جا به اختصار به آن‌ها مى‌پردازيم.
جنگ بدر: «٣» در سال دوم هجرى كاروان تجارتى مهمّى به سرپرستى ابوسفيان از مكّه عازم شام شد. هنگام بازگشت، پيامبر صلى الله عليه و آله همراه با سيصدو سيزده نفر از مسلمانان به تعقيب كاروان پرداخت.
ابوسفيان كه انتظار حمله مسلمانان را داشت با دريافت خبر حركت مسلمانان پيكى به مكّه روانه ساخت و خود با سرعت كاروان را از ساحل درياى سرخ از دسترس مسلمانان خارج كرد. «٤» قاصد ابوسفيان، به نام ضمض نظام دفاعى اسلام ٨٦ تاكتيك‌هاى جنگى رسول خدا(ص)
ص : ٨٤ م بن عمرو غفارى، با سرعت خود را به مكّه رسانيد.
او، بر كوه ابوقبيس رفت، در حالى كه پيراهن خود را از پيش و پس چاك زده و گوش‌هاى‌