سفارش‌ها را به آن‌ها مى‌كنند تا يك سال تمام شود.
پرسيدند: اگر به سرزمين شرك رَوَد تا در آن جا پناهنده شود چه؟ فرمود:
اگر چنين كند بايد مسلمانان با اهل آن شهر قتال كنند. «١» امام خمينى قدس سره در اين باره مى‌فرمايد:
اگر محارب از شهرش به شهرى ديگر تبعيد شود، بايد والى آن شهر به مردم بنويسد كه با او هم غذا نشوند، معاشرت نكنند، خريد و فروش و ازدواج و مشاوره نداشته باشند. و احوط آن است كه كمتر از يك سال نباشد، اگر چه توبه كند. اگر توبه نكند، همچنان در تبعيد مى‌ماند تا توبه كند، و اگر خواست به كشور مشركان برود، بايد او را از اين كار بازدارند و اگر بيگانگان خواستند او را ببرند و به وى پناهندگى بدهند، بايد با آنان جنگيد.» در قانون حدود و قصاص آمده است:
مادّه ٢٠٤: مفسد و محاربى كه تبعيد مى‌شود، بايد تحت مراقبت قرار گيرد و با ديگران معاشرت و مراوده نداشته باشد.
مادّه ٢٠٥: مدّت تبعيد در هر حال كمتر از يك سال نيست، اگر چه بعد از دستگيرى توبه نمايد. و در صورتى كه توبه ننمايد، همچنان در تبعيد باقى خواهد ماند.
ماده ٢٠٦: محارب و مفسد فى الارض در مدّت تبعيد از رفتن به كشورهاى غير اسلامى ممنوع است.
چند مسأله مهم‌ اينك، جاى اين پرسش است كه آيا كيفرهاى چهارگانه محارب، جنبه تخييرى دارند يا ترتيبى؛ يعنى آيا حاكم اسلامى در انتخاب هر يك از مجازات‌ها، اختيار دارد يا بايد به ترتيب عمل كند و اوّل قتل را برگزيند و سپس به دارآويختن را و ...؟
در پاسخ بايد گفت كه اين مجازات‌ها برحسب جرم محارب رتبه‌بندى شده است و