چون امام عليه السلام اختلاف و تمرّد و سستى مردمان را ديد، ناچار تن به امضاى صلحنامه‌اى مشروط داد و پس از چندى كوفه را به قصد مدينه ترك گفت. «١» دوران امام حسين (ع)
شيوه امام حسين عليه السلام در برخورد با دشمنان اسلام و سركشان، چون جدّش رسول خدا صلى الله عليه و آله و پدرش اميرمؤمنان عليه السلام، جهاد مسلّحانه بود. بنى‌اميّه به سركردگى يزيد بن معاويه، عليه مقدّسات اسلام و امام معصوم عليه السلام قيام كرده و ارزش‌هاى الهى- انسانى را زير پاى گذاشته بودند تا آن جا كه امام حسين عليه السلام را به بيعت با يزيد فاسد دعوت مى‌كردند.
امام حسين عليه السلام مى‌ديد كه براى مقابله با حزب شيطان و اصلاح امّت پيامبر صلى الله عليه و آله و احياى دين اسلام راهى جز شمشير نيست. آن حضرت در وصيّت به برادرش، محمّد حنفيه، هدف خود از جهاد مسلّحانه را چنين اعلام فرموده است:
«انّى‌ لَمْ اخْرِجْ اشِراً وَ لا بَطَراً وَلا مَفْسَداً وَ لا ظالِماً وَ انَّما خَرَجْتُ لِطَلَبِ الْاصْلاحِ فى‌ امَّةِ جَدّى‌ (ص) اريدُ انْ آمِرَ بِالْمَعْرُوفِ وَ انْهى عَنِ الْمُنْكَرِ وَ أسير بِسيرةِ جَدّى‌ وَ ابى‌عَلِىُّ بْنُ ابى‌طالِبٍ ...» «٢» من براى راحت‌طلبى و خوشگذرانى و ستم و فساد، قيام نكرده‌ام، بلكه هدفم اصلاح امّت جدّم است. مى‌خواهم امر به معروف و نهى از منكر كنم و بر سيره جدم، رسول خدا (ص) و پدرم علىّ بن ابى‌طالب حركت كنم.
آن حضرت، در مسير مدينه تا كربلا سخنانى دارد كه بيانگر ارزش جهاد و هدف مقدّس آن حضرت است. آنچه در زير مى‌آيد، بخشى است از آن سخنان ژرف:
«لا وَاللَّهِ اعطيهِمْ بِيَدى‌ عَطاءَ الذَّليلِ وَلا اقِرُّ اقْرارَ الْعَبيدِ» «٣» به خدا سوگند، من دست خوارى به سوى اين تبهكاران پيش نخواهم كشيد و مانند بردگان تسليمشان نخواهم شد.
همچنين فرمود: