بارى، قرآن به وسيله شمشير پيشرفت نكرد، بلكه تنها به وسيله دعوت و تبليغ بود و همين تبليغ بود كه ملت‌هاى ترك و مغول را پس از ظهور اسلام هنگامى كه بر سر اعراب مسلط شدند با اين كه اعراب [مسلمان‌] مغلوب آنها بودند، مسلمان كرد. قرآن در هندوستان كه فقط عبور عرب بدانجا رسيد، چنان پيش رفته كه هم اكنون زياده از پنجاه ميليون مسلمان در اين مملكت وجود دارد و ... همچنين در مملكت پهناور چين كه عرب حتّى به يك وجب زمين آنجا نيز حمله نبرد، پيشرفت قرآن كمتر از هندوستان نبوده است. «١» ٤- دين اسلام، دين منطق و برهان است و چنين دينى نيازى به سلاح و جنگ و تهديد ملّت‌ها ندارد. و به دليل همين منطق نيرومند است كه تمام اديان را به مذاكره و گفت و گو فراخوانده است. «٢» ٥- در تاريخ، هزاران لشكركشى و پيروزى نظامى تحقّق يافته است، و بسيارى از ملّت‌ها مغلوب شده‌اند، امّا هيچ گاه اين پيروزى‌ها نتوانسته است عقيده و مكتبى را به صورت گسترده در دل‌هاى مردم جاى دهد. علّامه محمد تقّى جعفرى در اين باره مى‌نويسد:
مگر در تاريخ صدها بلكه هزاران پيروزى با شمشير و اسلحه كشنده صورت نگرفته است؟! چرا فقط اسلام بوده كه به صورت يك مكتب فراگير و پاسخگوى همه شؤون مادّى و معنوى بشر در دل‌هاى انبوهى از جمعيت روى زمين درآمده است كه در اين دوران ... بيش از يك ميليارد نفوس روى زمين را مسلمانان تشكيل مى‌دهند؟! «٣» در جنگ با اهل كتاب، اسلام آنان را ميان پرداخت جزيه و جنگ مخيّر ساخته است توين بى، از مورخان بزرگ قرن معاصر، در پاسخ به اين تهمت مى‌گويد؛ ردّ اين دعوا [گسترش اسلام با شمشير] كه با مبالغه فراوان در ميان ملل مسيحى جهان رواج يافته و سخت بزرگ شده است، بسيار آسان است؛ زيرا ملل مسيحى بدون دليل اين دعوا را شايع ساختند تا گرايش مردم را به اسلام بدون ميل قلبى و به اجبار كنند. در اين مورد ويژه، اگر اسلام ملل ايران و روم را تنها به گزينش اسلام با