٢- مفسدان فى‌الارض: كسانى كه با تبهكارى، در زمين فساد مى‌كنند، منكرات را رواج مى‌دهند. ارزش‌هاى انسانى- الهى را زير پاى مى‌گذارند، نظم عمومى و قوانين جامعه را ناديده مى‌گيرند و به هر طريق مى‌كوشند در جامعه ايجاد فساد و ناامنى كنند، گروهى ديگر از محاربانند؛ چنان‌كه در آيه مربوط به محاربان، پس از بيان احكام چهارگانه محارب آمده است:
«وَ يَسْعَوْنَ فِى الْارْضِ فساداً» «١» و محاربان مى‌كوشند در زمين فساد كنند.
در آيه‌اى ديگر آمده است:
«وَ اذا تَوَلَّى‌ سَعى‌ فِى الْارْضِ لِيُفْسِدَ فيها وَ يُهْلِكَ الْحَرْثَ وَالنَّسْلَ وَاللَّهُ لا يُحِبُّ الْفَسادَ» «٢» و هنگامى روى برمى‌گرداند، در راه فساد در زمين مى‌كوشد و زراعت‌ها و نَسل را نابود مى‌سازد و خدا فساد را دوست ندارد نظام دفاعى اسلام ١٩٧ ١ - نيروى انسانى(: فرمانده و فرمانبر)
ص : ١٩٥ .
٣- اشرار مسلّح: افرادى كه با حمل و كشيدن اسلحه، با ايجاد رعب و وحشت در مردم، آزادى و امنيّت جامعه را به خطر مى‌اندازند يا به كسانى كه در برابر حكومت اسلامى ايستاده و قصد اخلال و براندازى دارند كمك مى‌كنند، از مصاديق بارز محاربان محسوب مى‌شوند؛ چنان‌كه در قانون حدود و قصاص آمده است:
مادّه ١٩٦: هر كس كه براى ايجاد رعب و هراس و سلب آزادى و امنيّت مردم دست به اسلحه ببرد، محارب مى‌باشد.
مادّه ١٩٨: هر گروه يا جمعيتى متشكّل كه در برابر حكومت اسلامى قيام مسلّحانه كند، تمام افراد و هوادارانى كه موضع آن گروه يا جمعيت را مى‌دانند و به نحوى در پيشبرد اهداف سازمان فعاليت و تلاش مؤثّر دارند، محاربند، اگر چه در شاخه نظامى شركت نداشته باشند.