بكشد، در حالى كه به خاطر ضعيف بودنش، رعب و وحشتى در كسى ايجاد نمى‌شود، اشكال بلكه منع است. ولى اگر ضعيفى باشد كه در برخى موارد موجب رعب و ترس مردم مى‌شود، ظاهر آن است كه داخل در آن مى‌باشد. اين حكم براى «طليع» ثابت نيست. طليع كسى است كه مراقب كاروانهاست تا به قطاع الطريق خبر دهد.
همچنين براى كسى كه در ضبط اموال به راهزنان كمك مى‌نمايد. «١» تفاوت محارب و باغى‌ تفاوت اساسى «محارب» با «باغى» عبارت است از:
١- محاربه از جرم‌هاى غير سياسى است كه بيشتر با انگيزه‌هاى غيرسياسى همراه است؛ مانند شرارت و فساد، راهزنى و چپاول و غارت اموال مردم، باجگيرى، ارعاب و ترسانيدن مردم، برخلاف بغى، كه از جرم‌هاى سياسى به‌شمار مى‌رود و انگيزه سياسى دارد و عبارت از شورش و قيام عليه امام عادل و تلاش در براندازى نظام و حكومت اسلامى است. شايد به همين دليل، فقيهان، بحث محارب را در «كتاب حدود» و بحث بغات را در «كتاب جهاد» آورده‌اند.
٢- محاربه مى‌تواند به صورت انفرادى يا گروهى انجام گيرد، برخلاف بغى، كه تنها به صورت گروهى امكان‌پذير است.
٣- براى مصداق يافتن محارب، مسلمان بودن شرط نيست و شخص، چه كافر باشد و چه مسلمان، اگر مرتكب محاربه شود، عنوان محارب بر او صدق مى‌كند، ولى باغى داراى ملّيت اسلام است و به‌عنوان مسلمان باغى با او جنگ مى‌شود.
٤- چنانچه محارب پس از دستگيرى و اسارت، در محضر قاضى توبه كند، توبه‌اش پذيرفته نيست. «٢» امّا باغى پس از اسارت، اگر ذوفئه نباشد و توبه كند، توبه‌اش پذيرفته مى‌شود.
٥- كيفر محارب، يكى از چهار كيفرى است كه بيان خواهد شد (: قتل، به دار آويختن، قطع دست و پا برخلاف يكديگر و تبعيد)، برخلاف باغى كه تنها بايد با او