تقسيم مى‌شوند: «١» ١- آياتى كه مربوط به جنگ با مشركان مكّه‌اند؛ مانند آيه ٣٩ سوره انفال، آيه ١٩٠ تا ١٩٥ سوره بقره، و آيه ٧٥ سوره نساء كه پيش از اين در عنوان اهداف جهاد ذكرشان گذشت.
٢- آياتى كه مربوط به اهل كتابند؛ چون آيه ٢٩ سوره توبه كه در آينده نزديك مى‌آيد.
٣- آياتى كه در رابطه با كلّ مشركانند و خداوند در آن‌ها، مؤمنان را مأمور به جنگ مى‌فرمايد؛ مانند آيه ٥ و ٣٦ سوره توبه.
٤- آياتى كه در آن‌ها، خداوند متعال، دستور به جنگ با كفّار را به صورت عام صادر مى‌فرمايد؛ مانند آيه ١٢٣ سوره توبه.
٥- آياتى كه به جهاد ابتدايى پيامبرانى چون حضرت موسى عليه السلام و حضرت سليمان عليه السلام و پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله اشاره دارند؛ مانند آيه ٢١ سوره مائده و آيه ٣٧ سوره نمل.
اينك، از آن ميان، تنها چند آيه را ذكر مى‌كنيم:
«وَ قاتَلُوا فى‌ سبيلِ اللّهِ الَّذينَ يُقاتِلُونَكُمْ وَ لا تَعْتَدُوا انَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْمُعْتَدينَ. «٢» وَاقْتُلُوهُمْ حَيْثُ ثَقِفْتُمُوهُمْ وَ اخْرِجُوهُمْ مِنْ حَيْثُ اخْرَجُوكُمْ. وَالْفِتْنَةُ اشَدُّ مِنَ الْقَتْلِ وَ لا تُقاتِلُوهُمْ عِنْدَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ حَتَّى يُقاتِلُوكُمْ فيهِ فَانْ قاتَلُوكُمْ فَاقْتُلُوهُمْ كَذلِكَ جَزاءُ الْكافِرينَ. فَانِ انْتَهُوْ فَانَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحيمٌ وَ قاتِلُوهُمْ حَتَّى لا تكُونَ فِتْنَةٌ وَ يَكُونَ الدّينُ لِلَّهِ ...» «٣» و در راه خدا، با كسانى كه با شما مى‌جنگند، نبرد كنيد؛ و از حدّ تجاوز نكنيد، كه خدا تعدّى كنندگان را دوست نمى‌دارد.
و آنها را [: بت‌پرستانى كه از هيچ‌گونه جنايتى ابا ندارند] هر كجا يافتيد، به قتل برسانيد؛ و از آن جا كه شما را بيرون ساختند [: مكه‌]، آنها را بيرون كنيد. و فتنه (و بت‌پرستى) از كشتار هم بدتر است. و با آنها، در نزد مسجدالحرام (در منطقه حرم) جنگ نكنيد، مگر اين كه در آنجا با شما بجنگند. پس اگر (در آن جا) با شما پيكار