آيين الهى معتقد نيستند، اصل برابرى انسان در خلقت مطرح است. امام على عليه السلام به مالك اشتر مى‌فرمايد:
مردم دو صنف هستند: يا برادر دينى توند و يا مانند تو در آفرينش. «١» ارتباط با كفّار و مشركان از حيث نوع موضع‌گيريشان در برابر مسلمانان، بر دو گونه است: ١- صلح؛ ٢- جنگ‌ صلح: تا زمانى كه مشركان و كافران عليه مسلمانا توطئه نكنند، جنگ تبليغاتى و روانى راه نيندازند، در محاصره اقتصادى و نظامى آنان شركت نجويند، مانع راه خدا و تبليغ اسلام نگردند و به مرزهاى مادّى و معنويشان هجوم نبرند و خلاصه با مسلمانان بدرفتارى نكنند. رابطه مسلمانان با آنان در حالتى از صلح و زندگى مسالمت‌آميز شكل خواهد گرفت؛ چنان كه در قرآن كريم آمده است:
«لَا يَنْهَاكُمُ اللَّهُ عَنِ الَّذِينَ لَمْ يُقَاتِلُوكُمْ فِي الدِّينِ وَلَمْ يُخْرِجُوكُم مِن دِيَارِكُمْ أَن تَبَرُّوهُمْ وَتُقْسِطُوا إِلَيْهِمْ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطِينَ» «٢» خداوند شما را از نيكى و رعايت عدالت به كسانى كه به دليل دينتان با شما پيكار نكردند و از خانه و ديارتان بيرون نراندند، نهى نمى‌كند؛ چرا كه خداوند عدالت‌پيشگان را دوست دارد.
اسلام به مسلمانان مى‌گويد اگر كسى با شما بدرفتارى نكرده است، با او رفتارى خوب و عادلانه داشته باشيد و روابط خود را با كفّارى كه رفتارى عاقلانه دارند و دشمنى نمى‌ورزند، تيره نكنيد كه شايد روزى مسلمان شوند يا با شما از در دوستى درآيند. قرآن مى‌فرمايد:
اميد است خدا ميان شما و كسانى از مشركان، كه با شما دشمنى كردند، [از راه اسلام‌] پيوند محبّت برقرار كند. «٣» البته گرايش به مرام كفّار ممنوع است و نبايد تسليم فرهنگ و آداب و رسومشان شد