مؤمنان عليه السلام به هنگام بازگشت از سفر جنگى يمن، حلّه‌هاى غنيمتى را كه لشكريان پيش از تقسيم به تن كرده بودند، از آنان بازستاند و آنان را بر اين عمل توبيخ كرد و رسول خدا صلى الله عليه و آله نيز عمل آن حضرت را تأييد فرمود. «١» البته، در برخى موارد، ضرورت ايجاب مى‌كند كه پيش از تقسيم، از غنايم استفاده شود. در اين صورت، مانعى ندارد؛ مثل استفاده از سلاح و مهمات، مواد غذايى، وسايل نقليه و موادّ سوختى؛ چنان‌كه امام على عليه السلام مى‌فرمايد:
عيبى نيست كه از غنايم، پيش از تقسيم ... در جهاد با دشمن در صورت نياز، استفاده شود، از قبيل: سلاح، مركب، مواد غذايى. «٢» حكم اموال غير منقول‌ اموال غير منقول، مانند سرزمين‌هاى فتح شده و ساختمان‌ها، همه در اختيار امام و حاكم اسلامى قرار مى‌گيرند و او هرگونه مصلحت بداند با آنها عمل خواهد كرد. «٣» غنايم باغيان‌ اموالى كه در جنگ‌هاى داخلى، از باغيان (: شورشگران) به غنيمت گرفته مى‌شود، دو قسم است: قسمى كه مربوط به تشكيلات نظامى است و به‌وسيله آن‌ها عليه امام عادل جنگيده‌اند، جزو غنايم محسوب مى‌شود، ولى آنچه در خانه‌هايشان مانده و ملك شخصى است. به خودشان تعلّق دارد. «٤» انهدام غنايم‌ غنايم غير قابل حمل كه ممكن است مورد استفاده دشمن قرار گيرد، نابود مى‌شود؛ چنان‌كه از امير مؤمنان عليه السلام روايت شده است:
«فِى الْغَنيمَةِ لا يُسْتَطاعُ حَمْلُها وَ لا اخْراجُها مِنْ دارِ الْمُشركين يُتْلَف ...» «٥» غنايمى كه نمى‌شود آن‌ها را حمل كرد، يا از سرزمين مشركان خارج ساخت، بايد از ميان رَوَند.