نشد و آنان بار ديگر گفتند:
«قَالُوا يَا مُوسَى‌ إِنَّا لَن نَدْخُلَهَا أَبَداً مَا دَامُوا فِيهَا فَاذْهَبْ أَنْتَ وَرَبُّكَ فَقَاتِلَا إِنَّا هَا هُنَا قَاعِدُونَ» «١» «اى موسى! تا آنان در آن سرزمين هستند، ما هرگز وارد آن نخواهيم شد! تو و پروردگارت برويد و [با آنان‌] بجنگيد كه ما همين جا نشسته‌ايم.
طالوت‌ آيات ٢٤٦ تا ٢٥١ سوره بقره به بخش ديگر از مبارزه‌ها و جنگ‌هاى بنى‌اسرائيل پس از حضرت موسى عليه السلام اشاره دارد. خداوند به بركت حضرت موسى عليه السلام نعمت‌هاى فراوانى به بنى‌اسرائيل عطا كرد، ولى آن نعمت‌ها و پيروزى‌ها، اندك اندك‌باعث غرورشان شد تا آن جا كه در دفاع از مكتب آسمانى سست شدند و با از دست دادن صندوق عهد «٢» و اتّحاد ملّى، دچار اختلاف و پراكندگى گشتند. دشمن حمله كرد و آنان را از سرزمين فلسطين بيرون راند و فرزندانشان را به اسارت گرفت. اين وضع ساليان بسيار ادامه داشت تا آن كه خداوند پيامبرى به نام «اشموئيل» براى نجات و ارشادشان برانگيخت. بنى اسرائيل، كه از ستم دشمنان به تنگ آمده بودند، گرد او جمع شدند و از وى خواستند كه فرماندهى برايشان تعيين كند تا تحت فرماندهى‌اش با دشمن بجنگند.
خداوند به درخواست اشموئيل، طالوت را، كه از نظر قواى بدنى، نيرومند و از نظر قواى روحى زيرك و انديشمند و با تدبير بود، به فرماندهى آنان برگزيد بنى‌اسرائيل به فرماندهى طالوت بدان دليل كه مردى فقير و از خانواده‌اى گمنام و روستايى بود، اعتراض كردند و از پيامبرشان نشانه‌اى خواستند. خداوند به عنوان نشان، تابوت (صندوق عهد) را كه مدتى مفقود بود، باز گردانيد.