مِنّاً بَعْدُ وَ امَّا فِداءً حَتَّى تَضَعُ الْحَرْبُ اوْزارَها» «١» و هنگامى كه با كافران در ميدان جنگ رو به رو شديد، گردن‌هايشان را بزنيد [و اين كار را همچنان ادامه دهيد] تا به اندازه كافى دشمن را در هم بكوبيد [آن‌گاه باقيمانده دشمن را اسير كنيد] و سخت آنان را ببنديد. سپس يا بر آنان منّت گذاريد [و آزادشان كنيد] يا در برابر آزادى از آنان فديه [: غرامت‌] بگيريد. [اين برنامه ادامه يابد] تا جنگ پايان يابد.
اين آيه شريفه، بيانگر دستور حساب شده جنگى است كه پيش از در هم شكستن قطعى مقاومت دشمن، نبايد اقدام به گرفتن اسير كرد؛ زيرا پرداختن به اين امر، گاه سبب تزلزل در مسلمانان خواهد شد و پرداختن به اسيران و تخليه آنان به پشت جبهه، مسلمانان را از وظيفه اصلى بازمى‌دارد. «٢» امّا پس از شكست دشمن و تثبيت موقعيت لشكر اسلام، اين خطر از ميان مى‌رود.
٢- اقسام اسيران‌ ١- اسيران مرد؛ ٢- اسيران زن و كودك؛ ٣- اسيران بغات.
٣- احكام اسيران‌ اسلام برترين و انسانى‌ترين احكام را درباره اسيران جنگى مقرّر كرده است كه در زير بدان‌ها اشاره مى‌كنيم:
الف- آزادى بى قيد و شرط: بنابر آيه شريفه قرآن، مى‌توان اسيران را بى قيد و شرط آزاد ساخت. «٣» امام صادق عليه السلام در اين باره مى‌فرمايد: