چه كسى مى‌تواند امان دهد؟
افزون بر امام عليه السلام يا جانشين آن حضرت، سربازان و سپاهيان اسلام نيز در صورتى‌كه به مصلحت باشد، اجازه دارند به افرادى از دشمن امان دهند و فرمانده سپاه نيز موظّف است آن را محترم بشمارد. پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد:
«الْمُؤمِنُونَ بَعْضُهُمْ اكْفاءُ بَعْضٍ تَتَكافَأُ دِمائُهُمْ وَ يَسْعى‌ بِذِمَّتِهِمْ ادْناهُمْ» «١» برخى مؤمنان، هم كفو يكديگرند، خونشان با هم برابر است و ضعيف‌ترين آنان مى‌تواند پيمان ببندد [كه همه آنان موظّف به وفاى به آنند].
امام صادق عليه السلام در تفسير «يَسْعى بِذِمَّتِهِمْ ادْناهُمْ» در كلام پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد:
هرگاه سپاهيان اسلام، گروهى از مشركان را به محاصره درآورند و فردى از دشمن بگويد: «به من امان دهيد تا فرمانده شما را ملاقات كنم و با او گفت و گو كنم»، چنانچه پايين‌ترين سپاهيان به او امان دهد، بر بالاترين آنان واجب است به اين امان احترام بگذارد. «٢» مصونيت مستأمن‌ كسى حق ندارد شخص امان داده شده را به قتل برساند يا متعرض خانواده و همراهانش شود. اين عمل، در اسلام ناپسند و نارواست؛ «٣» چنان‌كه امام على عليه السلام فرموده است:
هرگاه كسى، ديگرى را امان دهد، سپس او را به قتل برساند، من از قاتل بيزارم، هرچند مقتول، در دوزخ باشد. «٤» شرايط امان دهنده‌ امان دهنده بايد مسلمان، بالغ، عاقل و مختار باشد. ولى تفاوتى نيست كه او، برده باشد يا آزاد، زن باشد يا مرد. «٥» امّ هانى (از زنان صدر اسلام) در روز فتح مكه، به مشركى‌