شرايط عقد ذمّه‌ ١- اهل ذمّه بايد به پرداخت جزيه متعهّد شوند، آن‌گونه كه امام و حاكم اسلامى اين ماليات را بر رؤوس (: ماليات سرانه)، يا سرزمين‌ها و يا هردو آن‌ها، وضع مى‌كند؛ «١» زيرا اهل ذمّه از پرداخت مالياتى چون خمس، زكات و ... معافند و دولت اسلامى خدماتى بدانان ارائه مى‌دهد، چون دفاع از آنان و به‌وجود آوردن شرايط مناسب زندگى. از اين‌رو، موظّف‌اند براى تأمين هزينه‌هاى دفاعى و عام‌المنفعه، جزيه بپردازند. ميزان و مقدار جزيه را امام و حاكم اسلامى تعيين مى‌كند.
٢- اهل ذمّه بايد از انجام كارى كه با امان منافات دارد، مانند تصميم بر جنگ با مسلمانان يا كمك و همكارى با مشركان، پرهيز نمايند. در صورت تخلف از اين شرط، قرارداد ذمّه لغو مى‌شود. «٢» ٣- منكرات و اعمالى كه در اسلام حرام است، ولى در دين اهل كتاب جايز است، نبايد در ظاهر و انظار عمومى انجام گيرد؛ مثل نوشيدن شراب، خوردن گوشت خوك، و ... چنانچه ذمّيان دست به چنين كارى زنند، به حكم ارتكاب جنايت محكوم به حدّ يا تعزير مى‌شوند. «٣» ٥- ذمّيان بايد پذيراى اجراى احكام اسلامى باشند؛ مانند اداى حق يا ترك محرّم. «٤» ٦- ذمّيان نبايد موجبات اذيت و آزار مسلمانان را فراهم سازند. «٥» ٧- اهل ذمّه نمى‌توانند در سرزمين‌هاى اسلامى عبادتگاه، كليسا، و صومعه احداث كنند.
اگر چنين كنند، بر حاكم مسلمانان واجب است آن‌را ويران نمايد. «٦» همچنين، نبايد ناقوس بزنند و بناى خود را از بناى مسلمانان بلندتر كنند. در صورت مخالفت، تعزير مى‌شوند. «٧»