نظام دفاعى اسلام
 
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص

نظام دفاعى اسلام - آخوندی، مصطفی - الصفحة ١٦٥

هنگام، به كفر نزديك‌ترند تا به ايمان ...
روايات‌ در روايات اسلامى، دفاع به عنوان نيازى حياتى، كه موجب رشد و بالندگى و امنيّت و هدايت جامعه مى‌شود، مطرح شده است و بيان گشته است كه در صورت ترك، يا سستى در آن، پى‌آمدهايى زيانبار در پى خواهد آمد؛ پيامدهايى چون:
- جامعه دچار خوارى و زبونى و بى‌ارزشى خواهد شد و رشد و بالندگى را از دست خواهد داد.
- توطئه‌ها، گرفتارى‌ها و انواع بلاها و فتنه‌ها دامنگير جامعه خواهد شد.
- قدرت تفكّر و تصميم‌گيرى از جامعه سلب و نشان بى‌خردى بر آن زده مى‌شود.
- حق و عدالت و ارزش‌هاى انسانى- الهى از ميان مى‌رود و فساد و بى‌عدالتى جايگزين آن مى‌شود. «١» اينك به چند روايت اشاره مى‌كنيم:
امير مؤمنان عليه السلام به مردم عراق، كه در برابر دشمنان اسلام از خود سستى نشان مى‌داند، فرمود:
«الا وَ انّى‌ قَدْ دَعَوْتُكُمْ الى قِتالِ هؤلاءِ الْقَوْمِ لَيْلًا وَ نَهاراً وَ سِرّاً وَ اعْلاناً، وَ قلتُ لَكُمْ: اغزُوهُمْ قَبْلَ انْ يَغْزُوكُمْ. فَوَاللَّهِ ما غُزِى قَوْمٌ قَطُّ فى‌ عُقْرِ دارِهم الَّا ذَلُّوا. فَتَواكَلْتُم وَ تَخاذَلْتُم حَتَّى شُنَّت عَلَيكُم الْغاراتُ وَ مُلِكَتْ عَليكُم الْاوطانُ. وَ هذا اخُوا غامِد وَ قَد وَرَدَتْ خَيْلهُ الْانبارَ. وَ قَدْ قَتَلَ حَسَّانَ بنَ حسّانَ الْبَكرى‌ وَ ازالَ خَيْلَكُمْ عَنْ مَسالِحِها» «٢».
آگاه باشيد! من بارها شما را روز و شب، و آشكار و پنهان به جنگ با اين گروه [قاسطين‌] فراخواندم. و به شما گفتم: پيش از آن‌كه [غافلگيرانه‌] به شما حمله كنند، با آنان بجنگيد. سوگند به خدا، هيچ ملّتى در خانه‌اش غافلگير نشد، مگر آن كه خوار و ذليل گشت. پس، شما كار [دفاع‌] را به يكديگر واگذار كرديد و همديگر را تنها