دماغ مستكبران و سران بت‌پرست خرافه‌جوى را با قدرت خويش به خاك بمالد و اين حادثه را عبرت آيندگان كند. «١» به رغم شمار بسيار نيروى نظامى قريش و غرور فرماندهانشان، خداوند به استغاثه مسلمانان پاسخ داد و با نزول امدادهاى غيبى، معادلات و محاسبات جبهه قريش را برهم ريخت و با مرعوب ساختنشان پيروزى جبهه اسلام را فراهم ساخت. «٢» در اين جنگ فداكارى و قهرمانى اميرمؤمنان على (ع)، چنان دشمن را دچار ترس و وحشت كرده بود كه او را «مرگ سرخ» «٣» ناميدند. آن حضرت، وليد و سى و پنج تن از سران و پرچمداران مشرك را به هلاكت رساند و در كشتن ديگر مشركان نيز شريك بود؛ چنان كه سال‌ها بعد در نامه‌اى به معاويه، مى‌فرمايد:
شمشيرى كه در يك روز بر جدّت [عُتبه‌] و دايى‌ات [وليد] و برادرت [حنظله‌] و عمويت [شيبه‌] فرود آوردم، اينك در نزد من است. «٤» و سرانجام، مشركان با هفتاد كشته و هفتاد اسير «٥» شمارى مجروح، با شكستى سخت پا به فرار گذاشتند:
«وَإِذْ يَعِدُكُمُ اللّهُ إِحْدَى الطَّائِفَتَيْنِ أَنَّهَا لَكُمْ وَتَوَدُّونَ أَنَّ غَيْرَ ذَاتِ الشَّوْكَةِ تَكُونُ لَكُمْ وَيُرِيدُ اللّهُ أَن يُحِقَّ الْحَقَّ بِكَلِمَاتِهِ وَيَقْطَعَ دَابِرَ الْكَافِرِينَ» «٦» خداوند مى‌خواهد حق را با كلمات خود تقويت، و ريشه كافران را قطع كند.
نبرد احد: «٧» دومين نبرد مسلمانان و قريش در سال سوم هجرى، جنگ احد بود كه به دليل تجاوز قريش به قلمرو حكومت اسلامى در دامنه كوه احد «٨» و در نزديكى شهر