«الَّلهُمَّ انَّكَ تَعْلَمُ أَنَّهُ لَمْ يَكُنِ الْذى‌ كانَ مِنَّا مُنافَسَةً فى سُلْطانٍ.» «١» بارخدايا! خود آگاهى كه آنچه ما [در جنگ‌ها و زد و خوردها] كرده‌ايم، براى ميل و رغبت به سلطنت نبوده است.
تاريخ گواه است كه هر جا لشكريان اسلام با پيروزى قدم بر سرزمينى گذاشتند، مردم را آزاد نهاده و ارزش‌هاى انسانى- الهى را به آنان ارزانى كرده‌اند؛ بر خلاف جنگ‌هايى كه از سوى كفّار و قدرتمندان در دنيا انجام مى‌گيرد كه با اشغال كشورى، در آن جا حكومت نظامى اعلام مى‌شود، حاكم تعيين مى‌گردد، بساط ستمكارى پهن مى‌شود و مردم در بند و زنجير به اسارت مى‌روند.
٢- كشور گشايى‌ در اسلام هيچ جنگى براى كشورگشايى انجام نگرفته است، گرچه ممكن است آن سرزمين براى تحقق اهداف الهى و انسانى فتح شود؛ اهدافى مانند برداشتن موانع تبليغ و از ميان بردن ستمگران كه آزادى را از مردم سلب كرده‌اند. مانند فتح مكّه در زمان رسول خدا (ص)، برعكس دنياطلبان كه يكى از اهداف آنان در جنگ، كشورگشايى و ضميمه كردن كشور مغلوب به سرزمين خودشان مى‌باشد.
٣- كسب منافع مادّى‌ اسلام براى دست‌يابى به غنيمت و غارت اموال كشورها به جنگ نمى‌پردازد و سربازان را به شدت از اين كار باز مى‌دارد. جنگى كه به قصد طمع مادّى و كسب غنائم و منافع دنيوى صورت پذيرد، مردود است. قرآن مى‌فرمايد:
«يَاأَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذَا ضَرَبْتُمْ فِي سَبِيلِ اللّهِ فَتَبَيَّنُوا وَلَا تَقُولُوا لِمَنْ أَلْقَى‌ إِلَيْكُمُ السَّلَامَ لَسْتَ مُؤْمِناً تَبْتَغُونَ عَرَضَ الْحَيَاةِ الْدُّنْيَا فَعِندَ اللّهِ مَغَانِمُ كَثِيرَةٌ كَذَلكَ كُنتُم مِنْ قَبلُ فَمَنَّ اللَّهُ عَلَيكُم فَتَبَيَّنُوا إِنَّ اللّهَ كَانَ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيراً» «٢» اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! هنگامى كه در راه خدا گام مى‌نهيد [و به سفرى براى‌